PLACEBO

Placebo: Without you I'm nothing

De speelfilm Velvet Goldmine heeft de belangstelling aangewakkerd voor de extravagante glamrock uit de jaren zeventig.

De groep Placebo figureert in de film en op de soundtrack als zichzelf en dat kan omdat zanger Brian Molko met zijn androgyne uitstraling moeiteloos past tussen David Bowie's seventies-incarnatie Ziggy Stardust en de hedendaagse neo-glamrockgroep Suede. Ook in vocaal opzicht heeft de nasale, ietwat zeurderige stem van de Amerikaan Molko iets weg van Suede's Brett Anderson, een vergelijking die om de diepgang van het songmateriaal niet altijd in Placebo's voordeel uitvalt. Wel is het tweede album Without You I'm Nothing een stap vooruit na het veel eenvormiger klinkende debuut van twee jaar geleden. De driemansbezetting met de Zweed Stefan Olsdal (bas) en de Engelsman Steve Hewitt (drums) bleef gehandhaafd en put uit een rijker arsenaal aan stijlen en sferen dan de botte Britpop-variant die Placebo op Pinkpop '97 liet horen. Molko's stem heeft een decadent randje als hij zelfverzekerd galmt over 'a friend with breasts and all the rest'- en druipt van biseksuele dubbelzinnigheid in de ballade My Sweet Prince. Pas op momenten dat hij zich los kan maken van de snerpende gitaarrock met vervormde stemmen waar Placebo in enkele al te simpele nummers op terugvalt, toont Brian Molko het potentieel van de Bowiaanse solocarriere die binnen zijn bereik moet liggen.