Fischer imponeert Den Haag

De nieuwe Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Joschka Fischer, maakte gisteren bij een bezoek aan Den Haag grote indruk.

Joseph Martin “Joschka' Fischer, de nieuwe Duitse minister van Buitenlandse Zaken, zegt het met grote ernst: gewezen dictators die de mensenrechten zo hebben geschonden als de Chileen Pinochet moeten worden vervolgd. Het zou goed zijn indien de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie dat op hun eerstvolgende bijeenkomst, komende maandag, zouden uitspreken. Zo'n oordeel is “een kwestie van beschaving'. Vervolging van Pinochet zou bovendien de waarde hebben van een internationaal signaal aan “dictators met bloed aan hun handen' dat zij niet boven de wet staan.

Aldus Fischer, nu tien dagen minister gisteravond na een kenningsmakingsdiner met zijn Nederlandse collega, Van Aartsen, die tot nu toe steeds heeft geweigerd om uitspraken te doen over het geval-Pinochet. De gastheer stond er dan ook even beteuterd bij en reageerde niet.

Daar stond hij dan, vijftig jaar nu, de grote zichtbaar vermoeide man van de Duitse Groenen, die zich ooit als milieuminister in de deelstaat Hessen liet beedigen op sportschoenen en in spijkerbroek. Die eind jaren zestig/begin jaren zeventig een romantische revolutionair en straatvechter in Frankfurt was die zich naast het actievoeren en een communebestaan met gelegenheidsbaantjes (taxichauffeur bijvoorbeeld) in leven hield. Nu is deze autodidact Fischer veel meer dan alleen maar een koorddanser die zijn Groenen bijeen probeert te houden in de 'realistische' regeringsboot van de nieuwe SPD-kanselier Schroder.

Hun roerganger Fischer dacht al veel langer die kant op. Hij is inmiddels auteur van knappe boeken met veelzeggende titels als Risiko Deutschland (1994), een geschreven vooroefening op Fischers droom die waar geworden is: minister van Buitenlandse Zaken.

In het grootste buurland dat Nederland heeft. Een buurland met 81 miljoen inwoners, de belangrijkste economie van Europa en, zowel geografisch als qua instinct en historie, een bijzondere plaats tussen Oost en West op dit continent, dat nog steeds een politiek antwoord moet zien te vinden op het einde van de Koude Oorlog.

Gisteravond, sterk vermagerd keurig in het pak, stond hij in de Mata-Harizaal van hotel Des Indes, het deftigste wat Den Haag in zulke gevallen te bieden heeft. Op doorreis van de VS naar huis, na een diner waar hij Van Aartsen en zijn medewerkers had geimponeerd met zijn kennis, zijn ontspannen optreden en zijn voor velen verrassende ideeenrijkdom.

Aangetreden waren de beide ministers daarna voor een “persmoment', iets waarvan Haagse ministeries de nodige prettige foto's en dito geluidsbandjes en krantenstukjes verwachten, maar wat voor journalisten vaak overeenkomt met water en brood. Veel meer zat er dus niet in dan het geval-Pinochet en de verzekering dat Duitsland dadelijk als EU-voorzitter (eerste helft 1999) met Nederland hard zal werken aan een zo spoedig mogelijke, uitbreiding van de Unie. Zij het dan wel, Van Aartsen knikte instemmend via “realistische onderhandelingen'. Zij aan zij met Nederland zal Duitsland streven naar een eerlijkere lastenverdeling in de EU, zei hij ook nog. En Van Aartsen knikte nogmaals. En toen was, jammer, het persmoment voorbij.