Een kroon voor de jarige; Cecile van der Heiden maakt feestkunstvoor creche

Als je jarig bent, ben je een beetje koning of koningin. Je krijgt cadeautjes, er wordt voor je gezongen en alle aandacht is voor jou. De kinderen van kinderopvang Okidoki en van de peuterspeelzalen Petteflet en Kwetternest in Dordrecht kunnen zich echt koning of koningin voelen. Want die krijgen op hun verjaardag een heuse kroon op - een hele grote met lichtjes en felle kleuren. Een kunstenares, Cecile van der Heiden heeft er twee voor ze gemaakt.

Deze week was in Okidoki de eerste jarige aan de beurt. Omdat het de eerste keer was, kwam de krant op bezoek. De kroon was een keer eerder gebruikt, maar toen deed de stekker het niet, dus dat telde niet mee. Nu werd Robert Bergman vijf jaar en deed de stekker het wel. Samen met nog vijftien andere kinderen uit zijn groep had hij geduldig gewacht op de mevrouw van de krant, die in een woonerf was verdwaald. Hij had al een roze, papieren kroon op, 'Hoera, Robert 5 jaar' stond erop. Maar de echte verjaarskroon was natuurlijk veel groter en mooier en zo zwaar dat hij aan een takel aan het plafond hing.

Voor hij de kroon op kreeg moest Robert op een grote ton gaan zitten, een soort Keulse pot met een houten deksel erop. Een Keulse pot is een grijsblauwe stenen pot. Vroeger bewaarden mensen er zure haringen in, of peertjes op sap. Maar de pot die Cecile van der Heiden voor Okidoki maakte is om verjaarscadeautjes in te verstoppen.

Een ondeugend jongetje riep nog even iets over 'blote billen' maar dat sloeg nergens op en niemand luisterde naar hem. Terwijl iedereen ademloos toekeek, takelde groepsleidster Sherida Werners langzaam de kroon naar beneden, tot hij vlak boven het hoofd van Robert hing. Prachtig zag de kroon eruit, paars en rood met blauwe en zilveren strepen en drie enorme blauwe veren bovenop. Robert was er stil van. “Hij lijkt op een indiaan', vond een van de kinderen. En groepsleidster Nicole Fenijn herinnerde de peuters eraan dat er binnenkort ook een meneer uit Spanje zou komen met een knecht met van die mooie veren. Maar een jongen wist wel beter: “Ik ben in Spanje geweest en daar hadden ze geen veren.'

Toen Robert de kroon ophad, deden de leidsters het licht uit en gingen de lichtjes van de kroon aan.

Door de kroon lopen blauwe doorzichtige buisjes met lichtjes erin. Ze lopen door tot binnenin de kroon waar ze een zilverig blauw-wit licht uitstralen. Iedere keer als er nu een kind jarig is in de creche, mag hij de kroon op.

Het was niet de eerste keer dat kunstenares Cecile van der Heiden iets moois voor kinderen maakte. Vijf jaar geleden maakte ze voor dagverblijf De Regenboog in Amsterdam een troonzaal met een troon voor jarige kinderen, een schatkist vol speelgoed en bankjes voor de onderdanen van koninkrijk De Regenboog. Alles in de vrolijke heldere kleuren waarmee ze ook kunstwerken voor volwassen mensen maakt. Volgend jaar (niet dit jaar dus) kun je zelfs bij de intocht van Sinterklaas een praalwagen zien die Cecile heeft ontworpen.

De verjaarskronen in Dordrecht zijn bestemd voor peuters tot ongeveer 5 jaar. Als er geen jarigen zijn, hangen ze als een kroonluchter aan het plafond. “Ik heb zitten denken wat belangrijk is in het leven van een kind,' zegt Cecile van der Heiden uit Amsterdam. “Dat is de verjaardag, dan ben je koning. Daarom heb ik deze keer twee kronen gemaakt. Ze zijn gegoten in een soort plastic en beschilderd met autolak.'

In Okidoki was het tijd geworden om voor de jarige Robert Bergman te zingen. “Moet de fotograaf niet zingen?' vroeg een meisje. Maar de fotograaf was ook in een woonerf verdwaald dus begonnen ze maar vast. 'Lang zal ze leven' klonk het, 'Ai, ai, ai, we zijn zo blij' en 'De kop van de kat is jarig, z'n pootjes vieren feest.' Daarna mocht Robert kiezen wat hij het eerst wilde: tracteren, drinken, of zijn cadeautje uit de pot pakken. Wat zou jij doen? Vast hetzelfde als Robert. Uit de pot kwam een rood pakje tevoorschijn.

Er zat een doosje in met een Teletubbie-beker en een Teletubbie-kleurplaat die Robert zelf kan inkleuren. Hij was er heel blij mee. Daarna deelde hij pakjes chips uit. Tot slot mochten alle kinderen een beker limonade pakken. En toen de fotograaf eindelijk door alle Dordtse woonerven heen bij Okidoki was beland, poseerde de vijfjarige als een volleerd fotomodel onder zijn kroon. Je kon zien dat hij zich echt koning Robert voelde.