Blondie is nog steeds stuwend en authentiek; Debbie Harry relativeert haar sterrenstatus: 'Kom maar bij mama'

Concert: Blondie

Een ding is zeker: de vrouwen die zich gisteravond in de Melkweg hadden verzameld om Blondie te zien, wilden twintig jaar geleden allemaal Debbie Harry zijn, de mannen wilden haar hebben. En toch is de grote belangstelling voor het reunieconcert van Blondie (met vier van de originele bandleden) niet alleen te verklaren uit de idoolstatus van deze droomvrouw met haar gewelfde pruilmond.

Want Deborah Harry is de afgelopen jaren wel vaker in Nederland te zien geweest, met solo-optredens, een keer op het North Sea-festival als zangeres van de New-Yorkse groep The Jazz Passengers, en vorig jaar bij de Night of the Proms. Niet eerder was de belangstelling zo groot als voor dit optreden, dat ondanks de vijftig gulden per kaartje binnen een paar uur was uitverkocht.

'Blondie' staat enerzijds voor Toppop, de jaren zeventig, de new wave van verrassende groepen die toen plotseling uit New York kwam. Anderzijds komt Harry in de oorspronkelijke Blondie-bezetting nu eenmaal het best tot haar recht. Hier is ze wat ze altijd wilde zijn: one of the guys.

Ruim anderhalf uur kreeg het publiek gisteren waar het voor kwam: hits uit het Blondie-tijdperk. Van de opener Atomic tot en met One Way Or Another, Rip Her To Shreds, Sunday Girl en Call Me. Harry, gekleed in grijze zijden kokerrok en zwart T-shirt, begon statig, met een grote zwarte zonnebril en minieme bewegingen.

Maar later ging de bril af en deed ze haar kenmerkende dansjes: het schaduwboksen, de pompende armen, de driftige stappen. Tijdens de solo's - die kennelijk weer bon ton zijn - stond ze aan de zijlijn en onderhield zich met de oude bandleden: een grijsharige Chris Stein die serieus zijn koploze gitaar bespeelde, de vermagerde Clem Burke die, compleet met Paul McCartney-kapsel, als altijd de showdrummer uithing (met stokjes goochelen, op de drums staan) en ondertussen mooi stuwend speelde. En achter het orgel stond weer Jimmy Destri, die er uitzag alsof hij zijn Blondie-loze periode in de pub had doorgebracht, maar gelukkig nog dezelfde stoffig klinkende orgeltjes bespeelde.

Aangevuld door een nieuwe bassist en extra gitarist, en dankzij Harry's nog altijd schelle stem klonken de oude nummers authentiek.

En er was meer, want toen de oorspronkelijke leden afgelopen jaar in een studio samenkwamen om een 'greatest hits'-cd te compileren, bleken er genoeg ideeen voorhanden om een nieuwe cd op te nemen. De cd, No Exit, waarop coryfeeen uit de New-Yorkse muziekwereld en ook Candy Dulfer te horen zijn, zal februari 1999 verschijnen.

In de Melkweg waren een aantal van die nummers te horen, zoals Night Wind Sent en Forgive & Forget. Afgezien van de nieuwe single Maria, die veel typische Blondie-kenmerken had, klonken die liedjes als 'space-rock' waar Harry's ijle zang wat verloren overheen zwierf.

Harry kreeg rozen uit het louter uit dertigers bestaande publiek, maar ontzenuwde meteen de verering van een aanhoudende fan met de uitnodiging 'Hey you. Come to mama!'. Zo te zien is Harry nu meer op haar gemak op het podium dan in de jaren zeventig. Want ze nam zichzelf nooit zo serieus als het publiek haar nam. Nu, als vijftiger, relativeert Harry het sterrendom nadrukkelijk. Waarschijnlijk was het ook daarom dat de groep haar eerste en in Nederland grootste hit, Denis, Denis, gewoon niet speelde.