Plannen

“Er moet weer iets gebeuren in dit dorp. Op stilte kan de kachel niet branden. We hebben een nieuw evenement nodig', zegt Yves op een keer tegen ons. “Er moet weer iets gaan bewegen, maar dat komt niet vanzelf.'

“Vroeger', zegt Marie-Jeanne Delpey, “vroeger had je veel meer feesten. Optochten en zo.' Haar moederlijk gezicht straalt alsof ze het allemaal ineens weer voor zich ziet. Liliane Minos en Nathalie Martin veren op.

“Asterix', roept Liliane. “Mickey', zegt Nathalie. Het is duidelijk dat hun jonge jaren in het dorp door de herinnering in een gouden lijstje zijn gezet.

Yves kijkt somber voor zich uit. “Dat bedoel ik niet', zegt hij. “Ik heb ze ook allemaal voorbij zien komen zo oud ben ik niet.' Maar wat ik bedoel, dat is iets anders. Ik wil een nieuwe zaterdagochtendmarkt voor culinaire streekproducten, op het Montaigneplein.

“Nog een markt naast de dinsdagmarkt?' vraagt Marie-Jeanne. “Dat zullen de marktkooplieden niet pikken. En die kun je beter niet tegen je hebben.' Er schuilt een ijzeren logica in haar woorden. We weten het allemaal.

“Ik moet er eerst eens met mijn man over praten', zegt Liliane. Ze vraagt nog toestemming voordat ze iets vinden mag. En die toestemming, dat weten we ook, die komt er niet. Dat voel je op je klompen aan.

Yves voelt het ook. “Culinair hoogwaardige streekproducten', hamert hij. “Ganzen en eenden, ingemaakt in eigen vet, truffels, noten, paddestoelen en foie gras.'

“Ik dacht al dat je die niet vergeten zou', merkt Alain lachend op. En iedereen begrijpt nu ook waar het Yves om begonnen is. Hij gebruikt de vereniging om een nieuwe afzet voor zijn eigen foie gras te creeren. Die afzet gunnen zij hem ook graag, maar niet ten koste van de gramschap van de collega's. Want de winkeliers zullen nooit dulden dat op deze wijze de kostbare zaterdagklandizie zal worden afgeroomd. Yves ziet dat ook in. Hij kijkt somber voor zich uit.

Komaan, denk ik op dat moment, laat ik zelf eens een duit in het zakje doen.

“Ik wou jullie ook iets voorleggen', begin ik voorzichtig. “Ik begrijp best dat de traditionele landbouw, tuinbouw, veeteelt en mijnbouw niet meer de verdiensten kennen die Thenon bijvoorbeeld zo'n honderd jaar geleden nog tot een welvarende hoofdplaats van het kanton maakten. Maar ik begrijp niet waarom er niet meer van het toerisme wordt geprofiteerd. Terwijl daar toch een vrij stabiele bron van inkomsten kan liggen, die nu naar andere plaatsen gaat.'

“De toeristen gebruiken Thenon alleen als doorgangsplaats', zegt Marie-Jeanne. “Om naar Montignac te gaan, naar Sarlat en Les Eyzies.'

“Voila, justement', zeg ik. “Maar waarom gaan zij naar die andere plaatsen? Omdat zij die kennen. Die plaatsen worden hun aanbevolen. Ik heb een voorstel om daar iets aan te doen. Ik wil voor de toeristen een geillustreerde brochure over Thenon maken; met een deel informatie over Thenon en het kanton, een tweede deel met een overzicht van onze bedrijven, met al hun diensten en producten, en een derde deel voor wandel- en fietsexcursies en service-informatie.

“Maar wij hebben de toeristen niets te bieden', sputtert Alain tegen. “Er zijn hier geen attracties zoals de grotten van Lascaux.'

“Daar ben ik het niet mee eens', zet ik door. “Wij moeten alleen onze attracties nog leren exploiteren. En ik hoop op de steun van jullie allemaal. Thenon moet het toerisme ook willen. En van dat laatste ben ik, eerlijk gezegd, nog niet overtuigd.'

“Het is een buitengewoon goed plan', zegt een sonore stem achter me. Ik kijk om en zie dat Jean-Luc Blanchard zachtjes is binnengekomen. Hij is de rechterhand van de burgemeester, als wethouder voor het verenigingswezen.

Hij is tevens de directeur van het plaatselijk bijkantoor van de Boerenleenbank, de Credit Agricole. Hij loopt wel vaker even binnen.

“Een goed plan', zegt Yves nu. “Doorzetten. Maar voordat we verder gaan, even dit. De volgende keer staat op de agenda de 'semaine commerciale' (winkelweek rond Kerstmis). Nathalie, wil jij de straatversiering regelen, en Liliane, neem jij met de winkeliers de loterij op? Marie-Jeanne, is er nog geld in kas voor de kerstbomen? Ja? Oke. On fait comme ca? (Aldus besloten?) Oui, on fait comme ca!' En op dat besluit gaan we uiteen.