Paringsdans van pinguins

Jeugdtheater: Vaders en Eieren door Wederzijds Regie: Erik Snel Vanaf 8 jaar

Onder het zingen van een zeemanslied komen twee reizigers elkaar tegen in een klaslokaal. Na een zeer korte kennismaking, gaan ze met elkaar naar bed. Maar eerst wil de man nog een gedicht voordragen: “Romantiek is mooi/ Maar het geeft ook een hoop rotzooi.'

Na de kleutervoorstelling Moeders komt theatergroep Wederzijds wederom met een toneelstuk over voortplanting. Vaders en eieren is voornamelijk op basisscholen te zien en zal daar een welkome aanvulling vormen op de biologieles.

Met de geliefden in Vaders en eieren is wel wat vreemds aan de hand. Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze van de Zuidpool zijn komen zwemmen. De man draagt een duikbril en heeft een obsessie voor rauwe vis. Na enige tijd blijken de twee geen mensen maar pinguins te zijn. De paringsdans die zij vervolgens uitvoeren is fantastisch. Het vrouwtje (Ilja Tammen) danst trots de flamenco terwijl het mannetje (Michiel Nooter) stoer om haar heen rock 'n' rollt. De uiteindelijke paring komt rechtstreeks uit een natuurdocumentaire. Het vrouwtje spreidt de vleugels, heft het hoofd in de lucht en steekt haar kont naar achteren. Het mannetje maakt loeiende oergeluiden.

Als het resultaat een groot ei, niet uitkomt, gaan de ouders onverstoorbaar hun weg. Alleen de vader laat zich even gaan in een korte huilbui: “Ik wil geen nieuw ei. Ik wil dit ei. Dit ei, mevrouw. Het is zo mooi, zo mooi.'

Omdat ze pinguins zijn die gewoon hun instinct volgen, doen de geliefden enigszins onverschillig. Ze blijven elkaar vousvoyeren en hun taal der liefde is zakelijk. Het contrast tussen de luchtige woorden en de zware onderwerpen - seks, geboorte, dood - is heel grappig. Je zou bijna vergeten dat zich een gruwelijk drama voltrekt: een echtpaar krijgt een doodgeboren kind en gaat uit elkaar.

Door de voorstelling heen dragen de geliefden een dromerig gedicht voor over de reis die hun schepping inmiddels doormaakt: “Rood schreeuwt de voorste / Water schreeuwt de rest / En kijk, de poorten van de stad gaan open / We gaan naar binnen / Ik weet niet waar ik kijken moet / Alles is tegelijk.' Het gedicht contrasteert scherp met de droge dialogen.

Hierdoor heeft dit prachtige, kleine toneelstuk naast veel humor ook een ontroerende schoonheid. Het mysterie van geboorte en dood wordt dragelijk gemaakt maar blijft intact.