Alanis Morissette

Alanis Morisette: Supposed former infatuation Junkie

Een onbekende zangeres die van haar doorbraak-cd meteen 28 miljoen exemplaren verkoopt - meer dan welke zangeres ooit tevoren, en een cd die de best verkochte van de jaren negentig is - moet over een geheim wapen beschikken. In het geval van de Canadese Alanis Morissette is dat het samengaan van een denderende bewijsdrift met de verzachtende werking van een gedegen muzikale opleiding en beheersing (net als Tori Amos was Morissette een `wonderkind' dat al sinds de kleuterjaren piano speelde en zong).

Op Jagged Little Pill (uit 1995, haar derde cd en de eerste die buiten Canada werd opgenomen) waren de nummers als explosies, maar hoezeer Morissette ook grauwde en tierde, hoe ruig de gitaren ook klonken (in bijvoorbeeld haar eerste hitsingle You Oughta Know), ergens zat er altijd weer een moment van bezinning. Want Alanis verliest zich niet volledig in emoties.

Op haar nieuwe cd, Supposed Former Infatuation Junkie, is die beheersing nog belangrijker geworden. Gekleurd door mondharmonica, tabla's, didgeridoo en dwarsfluit, zijn de nummers in het algemeen rustig met een nadruk op Alanis' bezwerende zang. Een van de typische Morissette-stemmen is die waarbij het lijkt alsof er nog een tweede stem tegelijk, maar net een beetje anders is opgenomen. Dat doet ze bij voorkeur in de lagere regionen, zodat er een contrast ontstaat tussen de heldere hoge zang en de lage dubbele tong, als van een medium.

Al galmt Morissette soms wat veel en epateert ze graag met haar soepele stem, toch is Supposed Former Infatuation Junkie opnieuw een verrassing. Nummers als One, Unsent en Thank You schitteren door de beschouwelijkheid van de verfijnde instrumentaties in combinatie met de gedrevenheid van het `Alanis-medium.'