Sea of Love

Pacino (1940) wordt al een dagje ouder, maar heeft dat in zijn voordeel weten te keren. In de films Donnie Brasco ('97) en Scent of a Woman ('92) geeft hij zijn gangster- of liefdeswijsheden door aan de jongere generatie, om zelf met lege handen te blijven staan. Ook in Heat ('95) met tegenspeler Robert De Niro, speelde hij een ervaren politieman, met als meest markante uitspraak “It keeps me sharp, on the edge, where I gotta be', nog versterkt door met zijn vingers te knippen bij `sharp' en `edge'.

Met Sea of Love ('89) kwam Pacino weer in beeld, zes jaar na Scarface. Hij speelt de tragische politieman Frank die in een midlifecrisis verkeert. Hij is gescheiden, aan de drank, en al twintig jaar in het vak. Overbodig te zeggen dat hij verbitterd door het leven gaat. Afleiding vormt de opsporing van een seriemoordenaar, wiens slachtoffers allen een contactadvertentie op rijm in de krant hebben gezet. Frank laat er zelf een plaatsen, in de hoop dat de vermoedelijk vrouwelijk dader reageert. Hij raakt vervolgens in de ban van een van hen. Deze in een uitdagend rood leren jack gestoken vrouw (Ellen Barkin) blaast zijn liefdesleven nieuw leven in, maar zou ook heel goed de moordenaar kunnen zijn.

Het boeiende aan de film is niet dit spel met vuur maar het karakter van Frank dat grimmige kanten blijkt te hebben. Hij molesteert de nieuwe man van zijn ex-vrouw en klopt midden in de nacht na een ruzie dronken bij zijn nieuwe geliefde aan. Niet altijd is even duidelijk wat zij in hem ziet, waarmee de bodem onder de lang uitgesponnen relatie wegvalt.

Ook de plot is soms onlogisch. Zo besluit Frank om haar vingerafdrukken niet te vergelijken met die van de dader, maar trekt later in een vlaag van wantrouwen haar strafblad na, natuurlijk zonder resultaat. Maar het zij vergeven, want Pacino's lodderige ogen en gekwelde blik maken veel goed.

    • Mariska Graveland