RACHID

Soul bloeit als nooit tevoren. Het aantal debutanten in het r & b- en nu soul-genre is niet bij te houden. Vaak gaat het om confectie-arrenbie die afkomstig moet zijn uit een heel grote fabriek ergens in Amerika. Maar soms zit er een uitschieter tussen het kolossale aanbod. Zoals Rachid een Amerikaan die zich voor zijn debuut Prototype voor een olieraffinaderij heeft laten fotograferen met een met het Marokkaanse wapen gesierde stropdas om.

Deze stropdas kan geen toeval zijn. Vooral het nummer Kiss and Tell dat veel weg heeft van rai-muziek, maakt duidelijk dat Rachid een Arabische achtergrond heeft. Maar in de meeste van de 12 nummers maakt Rachid gewoon melodieuze en toegankelijke nu soul.

Net als Marvin Gaye in de jaren zeventig neemt Rachid alle zangpartijen voor zijn rekening en dat doet hij zo goed dat hij grote nu-soul-zangers als Maxwell heel dicht benadert. Als componist overtreft hij Maxwell zelfs. Maakt Maxwell vaak richtingloze nummers, Rachid weet van elk nummer een afgerond, en subtiel gearrangeerd geheel te maken. Bovendien beheerst hij een veelheid aan stijlen, getuige de laatste gitaarockachtige nummers van de meer dan een uur durende cd. Wat dit betreft is hij een voorbeeldige leerling uit de Prince-school: Rachid toonst zich op zijn verbluffende debuut een briljant eclecticus.