Uitroeptekens trekken applaus

Gezelschap: Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Choreografie: Danny Rosseel.

De muziek die Carl Orff schreef op middeleeuwse wereldlijke kloosterliederen - de Carmina Burana - heeft vanaf de eerste presentatie in 1937 een grote publieke appreciatie gekregen. De serieuze muziekkenners hadden zo hun bedenkingen, maar de doorsneemuziekliefhebber liet en laat zich maar al te graag meevoeren met de zich in het hoofd vastzettende melodieen, de sterk ritmische structuur, de ruim van te voren al meevoelbare climaxen en de theatraliteit van stemmen en instrumentarium. Allemaal zaken die ook menig choreograaf inspireerden. Zo was in Nederland in de laatste oorlogsjaren een door Yvonne Georgi gemaakte versie te zien waarvan de beelden nog diep in de herinnering gegrift staan, beleefde het nog prille Nederlands Dans Theater met John Butlers Carmina zijn eerste internationale hit en maakte Ed Wubbe voor Introdans een choreografie, die eveneens gegarandeerd volle zalen trok. Nu heeft het Koninklijk Ballet van Vlaanderen met Mauricio Wainrots nieuwe versie van Carmina Burana vrijwel zeker ook een publiekssucces in huis gezien de ontvangst in het volle Lucent Danstheater. De Argentijnse danser-choreograaf Wainrot volgt Orffs muzikale geweld door met een grote groep van 28 dansers te werken, die veelal dezelfde bewegingen uitvoert unisono of in canonvorm. Die massaliteit zorgt voor steeds terugkerende theatrale effecten: het ene uitroepteken na het andere. Verrassend geraffineerd en echt boeiend is de choreografie niet, wel vakmatig en met flair gemaakt. Het fraaiste onderdeel vond ik het breekbare, door Aysem Sunal en Rafael Rivero zowel technisch als wat interpretatie betreft zeer zuiver gedanste duet, waarin een prille, hoofse liefde bezongen wordt. Daar is het streven naar effect even op de achtergrond en wordt er iets van echte emotie zichtbaar.

Als tegenhanger is er het louter op fysieke passie gebaseerde onderdeel waarin de sterke, expressieve Ninon Neyt en de even krachtige Jeroen Hofman overtuigend de centrale figuren vormen.

Wainrots Carmina wordt voorafgegaan door Seen within a Square van Danny Rosseel, een bescheiden choreograaf uit eigen Vlaamse gelederen. Hij maakte een gaaf, onpretentieus, muzikaal en goed gestructureerd ballet voor tien dansers op het tweede celloconcert van J.S. Bach. In een simpel, smaakvol toneelbeeld waarin een groot wit vierkant speelvlak wordt omzoomd door een zwart verhoogd plateau, gaan korte solo's, duetten, trio's en groepswerk naadloos in elkaar over. De dansstijl is ongeforceerd en helder. Een mooi, plezierig ogend danswerk goed uitgevoerd met weer Ninon Neyt als meest prominente vertolkster.