Spel van Barron nodigt uit tot roken van sigaren

Concert: Kenny Barron Solo

Als op de achtergrond voortdurend gekletter van bestek te horen is zoals op Night and the City, Kenny Barrons duo-cd met bassist Charlie Haden, dan zegt dat feitelijk alleen dat de opnamen waarschijnlijk `op locatie' gemaakt werden voor een blijkbaar etend publiek. Toch verbind je aan zo'n feit al gauw de conclusie dat de musici dus tegen wil en dank speelden in een entourage waar hun verrichtingen net zo'n bijzaak waren als de artistiek gebeeldhouwde stukjes wortel, de drie peultjes en het toefje exotische veldsla naast de bestelde hoofdgerechten. Maar je kunt je daarmee deerlijk vergissen; misschien vonden de musici het wel heerlijk een hele avond moderato te spelen in een repertoire dat iedereen met een mond vol mee kon neurieen, van `Body and Soul' tot `The Very Thought of You'.

Zeker is wel dat pianist Kenny Barron (1943), misschien door zijn vele begeleidingswerk, als solist nog maar zelden de scherpte demonstreert die zijn werk uit begin jaren '80 zo aantrekkelijk maakte. Ook van zijn liefde voor de muziek van Thelonious Monk, is niet veel meer te merken.

Barron, die een week in Nederland is voor het maken van opnamen met het Metropole Orkest, speelde in het BIMhuis wel `I surrender Dear', een van Monks favoriete standards, maar onderstreepte met zijn interpretatie alleen maar hoe ver hij eigenlijk van hem af staat. Had Monk de gewoonte dit stuk heel nadrukkelijk en langzaam te nemen met hier en daar een dramatische spatie, Barron speelt het precies zoals hij achter de vleugel zit; iets links van het midden met vermijding van alle extremen. Klonk bij Monk de vleugel vaak als een machtige kathedraal, bij Barron klinkt hij eerder als een piano waarvan de uiteinden zijn geamputeerd.

Als compensatie voor dit gebrek dompelde Barron de luisteraar onder in een waterval van noten. `Darn that Dream' en `My Funny Valentine', wat moet je ook anders met dit soort trage standards als als je niet gelooft in diepere lagen en het publiek niet helpt om de gaatjes te vullen. Er kletterde in het BIMhuis geen enkel bestek, er werd slechts uiterst devoot gezwegen.

Voor het begin van de tweede set vroeg de pianist het publiek de lust tot roken te onderdrukken. “Doe maar alsof je in Amerika bent', voegde hij er schertsend aan toe. Het was op zich geen onredelijk verzoek, er hing een flinke walm in de zaal, maar wel een miskenning van de situatie. Want als er bij `dinner music' op hoog niveau niets anders dan pinda's te krijgen zijn, is het natuurlijk niet verwonderlijk dat zo'n kostelijke after-dinner sigaar wat eerder uit zijn koker wordt gelicht. Het eerste stuk dat Barron vervolgens speelde was het bekende `Gone with the Wind', een mooie verwijzing naar de air-conditioning die juist met het oog op dit smaakvolle solo-recital op zijn laagste stand was gezet.