Slome vertoning in vuurpakjes

Voorstelling: Evolution door Holiday on Ice. Regie: Francis Demarteau.

Het is Moeder Aarde in eigen persoon, die aan het woord komt in Evolution, de nieuwste editie van de fameuze ijsrevue Holiday on Ice. Ze kijkt terug op wat aan onze tijd voorafging, voorspelt ons een verzengend vuur als toekomst en geeft ons op de valreep een laatste kans om er toch nog iets aardigers van te maken. En zo heb ik met eigen ogen kunnen zien dat de oermens eruit zag als een Indiaan op schaatsen, dat men in het oude Egypte al danste op Fever en dat het met die gruwelijke toekomst wel meevalt. Of tegen, eigenlijk.

Holiday on Ice begon in 1943 in een hotel in Ohio en groeide uit tot een wereldomspannende organisatie met een hoofdvestiging in Bern en drie shows die gelijktijdig op tournee zijn. Twee jaar geleden werd het desondanks in de versukkeling geraakte bedrijf gekocht door Endemol, die het blijkens de laatste cijfers nog niet winstgevend heeft kunnen maken.

Elke show vergt een investering van 4,5 miljoen dollar, en dat is te zien. Evolution de productie die woensdag aan een Nederlandse tournee begon, biedt 14 solisten en een 36-koppig ensemble in voortdurend wisselende kostuums die meestal schitterend zijn. Hoe fraaier echter de aankleding is, hoe meer die de bewegingen belemmert. Het gevolg is dat de schaatsers vaak elegant laten zien wat ze nu weer hebben aangetrokken, maar daarna niet veel verder komen dan enig sierlijk gezwier over het ijs - vergelijkbaar met de danseressen in de Parijse blootrevues die ook minder bewegen naarmate ze meer in draperieen en gecompliceerde hoofdtooien gehuld gaan.

Voor choreograaf en regisseur Francis Demarteau vormen de verbindende teksten van Moeder Aarde het excuus tot enige hinkstapsprongen door de tijd, van de prehistorie via Cleopatra die twaalf jurken aflegt voordat ze in haar kunstschaatspakje staat, een Weens hofbal met een versynthesizeriseerd mopje Mozart, een gymnastiekzaalscene uit Grease, een Parijse modeshow (weer zo'n bijna statisch tableau dat de aankleding voorop stelt) en dan het infernale toekomstbeeld.

“Dat was maar een boze droom,' zegt de vrouwenstem op de geluidsband vervolgens, maar boos was het allerminst en een droom evenmin. Men moet het programmaboek raadplegen om te ontdekken welk hels vooruitzicht wordt bedoeld met deze slome vertoning in pakjes met vlammetjes erop .

Afgezien van enkele solistische prestaties, die trouwens zelden een Olympisch kunstschaatsniveau halen, ontbreekt het in deze show aan iedere vorm van drama, laat staan spanning of sensatie. Op de tribune trekt het koud op, en op de ijsvloer blijft het, ondanks de inventieve belichting ook nogal kil.