Kurt en Courtney

Wie Nick Broomfield's film Kurt & Courtney als serieuze documentaire bekijkt, moet verontwaardigd raken: journalistiek gezien is het een bedenkelijk product. Zangeres/actrice Courtney Love reageerde er al woedend op en probeerde vertoning - op festivals en televisie - tegen te houden.

De reden is duidelijk: zij wordt afgeschilderd als een harpij, die uit koele berekening trouwde met Nirvana-zanger Kurt Cobain. Haar manier om even beroemd te worden als hij. En het gaat verder: de film laat mensen aan het woord die beweren dat Cobains zelfmoord in feite een moord was waar Courtney achter zat. Ze zou uit zijn op diens geld.

Courtney's vader Hank Harrison, die met twee boeken over Cobain een slaatje probeerde te slaan uit zijn connectie met de zanger, vertelt uit wrok en jaloezie de meest schandalige dingen over zijn dochter. En een door Courtney gehuurde detective ontvouwt een wilde complotheorie. Deze Tom Grant moest Cobain vinden nadat die uit de kliniek waar hij in april 1994 afkickte was verdwenen. Dat lukte hem niet; een paar dagen later werd Cobain dood aangetroffen. Grant zegt nu dat Courtney hem huurde om de schijn te wekken dat ze onschuldig was.

En dan is er nog The Duce, een volkomen gestoorde weirdo die beweert dat Courtney hem 50.000 dollar bood om Kurt om zeep te helpen.

Gaandeweg wordt duidelijk dat Broomfield ook zelf eigenlijk helemaal niet in de complot-theorie en moord gelooft. Hij laat Cobains beste vriend Dylan Carlson zeggen dat het idee te belachelijk voor woorden is. Broomfield stelt later in de documentaire ook kritischer vragen aan Courtney's vader: wat is hij voor man dat hij zijn dochter in zo'n kwaad daglicht stelt? Harrison vertelt dan bijvoorbeeld dat hij Courtney vroeger in toom hield met pitbulls.

De mensen die aan het woord komen zijn bijna allemaal dronken, stoned, knettergek of opportunistisch. Juist door ze schijnbaar kritiekloos serieus te nemen laat Broomfield zien hoe lachwekkend ze zijn en hoe ongeloofwaardig hun kritiek op Courtney is.

Wat niet wil zeggen dat Broomfield Courtney's kant kiest: hij laat zien dat ze een organisatie steunt die opkomt voor persvrijheid, maar ook een controle-freak is die journalisten intimideert en bedreigt.

Zo speelt Broomfield met de kijker, door antipathie, sympathie en weer antipathie voor Courtney op te roepen. Hier en daar gaat hij echter te ver, bijvoorbeeld als hij zegt dat ze brieven met dreigementen aan journalisten stuurde terwijl in beeld een brief te zien is die door Kurt is geschreven - wat pas leesbaar wordt als je de film stopzet. En informatie die Courtney's gedrag begrijpelijker zou maken - bijvoorbeeld dat een artikel er bijna toe leidde dat de Kinderbescherming het dochtertje van haar en Kurt bij haar wegnam - laat hij met opzet achterwege. Daardoor laat de documentaire, hoe vermakelijk ook, toch een nare nasmaak achter.