Eric van Sauers balanceert op dunne draad

Voorstelling: Eric van Sauers. Regie: Koos Terpstra.

Wie na het winnen van een cabaretfestival aan een soloprogramma begint is doorgaans nog een beginneling. Eric van Sauers niet. Voordat hij vorig jaar overtuigend winnaar werd van het Camaretten-festival, was hij al een geoefend stand-up comedian. Sindsdien was hij onder meer redacteur van het satirische tv-programma Dit was het nieuws en een van de vier

oofdrolspelers in de film De pijnbank van Theo van Gogh. Voorts werkte hij aan de vervolmaking van zijn theatersolo die gisteravond in premiere ging.

Van Sauers verloochent in Eric van Sauers is Eric van Sauers zijn afkomst niet. Hij speelt zonder decor of attributen, en zelfs als hij een piano het podium opschuift, komt er geen liedje. Hij praat, alsof hij bij een groepje aanschuift om het hoogste woord te hebben, en maakt zodoende onmiddellijk contact met publiek. En als iemand iets terugzegt - waartoe zo'n optreden bij uitstek uitnodigt - is hij in de alerte improvisatie op zijn best.

Waar het over gaat, doet er niet eens zo veel toe. Op een ietwat verongelijkte toon rept Van Sauers vaak over de ingewikkelde band tussen mannen en vrouwen, als een man met een macho-pose die eigenlijk vooral in verwarring is geraakt.

Af en toe, als het bijvoorbeeld over zijn zoontje gaat, durft hij zelfs even regelrecht sentimenteel te zijn. Steeds wekt hij de indruk dicht bij zichzelf te blijven, en lang niet elke opmerking leidt ook automatisch naar een grap.

Soms gaat het nauwelijks meer ergens over, dan dreigt de conferencier wel eens in nietszeggendheid te verzanden. De draad waarop hij balanceert, is dun. De pauzes die hij neemt, duren af en toe zo lang dat ze voor de meeste andere cabaretiers te riskant zouden zijn. Maar net op tijd knalt Van Sauers de stilte dan weer kapot door er een onverwachte - en vaak hilarische - wending aan te geven. Dat maakt zijn optreden verrassend onvoorspelbaar, vind ik, en spannend.