De tegenpool; MIKULAS DZURINDA

Fysiek is Mikulas Dzurinda, sinds gisteren premier van Slowakije de tegenpool van zijn voorganger, Vladimir Meciar: na de ex-bokser, met zijn roodaangelopen krachtpatserskop, de altijd licht gebogen rug de zware, zware wandelgang en de typische standhouding van de bokser - de benen licht gespreid alsof hij zich schrap zet om de volgende klap uit te delen - treedt als regeringsleider een besnorde, frele man aan, met een zachte stem.

Politiek is Mikulas Dzurinda een nog relatief onbeschreven blad. Begin juli van dit jaar, toen hij voorzitter werd van de pasopgerichte Slowaakse Democratische Coalitie (SDK), hadden nog maar weinigen van hem gehoord. Die SDK was een samenvoeging van de christen-democraten de Democratische partij, de sociaal-democraten en de groenen. Maar de christen-democratische KDH waaruit Mikulas Dzurinda voortkwam was altijd gedomineerd door Jan Carnogursky - ook binnen die KDH speelde de nieuwe SDK-voorzitter, die man die gisteren premier werd, maar een ondergeschikte rol.

Toch loopt Dzurinda - in 1955 geboren in het stadje Spissky Stvrtok - al een tijdje mee in de Slowaakse politiek. Hij is econoom en ingenieur, studeerde in 1979 aan de Hogeschool voor Transport en Telecommunicatie in Zilina, ging bij de spoorwegen werken als specialist in informatietechnologie en sloot zich na de val van het Tsjechoslowaakse communisme in 1989 aan bij de nieuwe Christen-Democratische Beweging van Carnogursky. Hij werd in 1991 en 1992 nog even onderminister van Transport van Tsjechoslowakije en (in 1992) lid van het Slowaakse parlement. Na de uitroeping van de onafhankelijke Slowaakse republiek werd hij minister van Transport in de regering van Jozef Moravcik in 1994 - kortstondig intermezzo tussen twee kabinetten van Meciar. Na de val van Moravciks kabinet werd Dzurinda woordvoerder van de KDH.

De nieuwe premier wordt door waarnemers omschreven als een pragmaticus met een populistisch randje. En als bruggenbouwer: hij is de belangrijkste architect van de partijencoalitie SDK waarvan hij bij de oprichting in juli voorzitter werd.

Bij de verkiezingscampagne van deze zomer trachtte Meciar zijn imago, flink aangetast door zijn autoritaire stijl van regeren, het internationale isolement van Slowakije - inclusief de internationale kritiek - en de economische neergang, op ongebruikelijke manier op te poetsen: hij huurde internationale sterren in als Claudia Cardinale, Gerard Depardieu en Claudia Schiffer, die in 's premiers gezelschap lintjes mochten doorknippen of zich anderzins laten feteren - als om te demonstreren dat van enig internationaal isolement van Meciars Slowakije geen sprake was.

Dzurinda voerde heel anders campagne: hij klom op de fiets en reed stad en land af met de boodschap dat het dringend tijd was Meciar naar huis te sturen. Het werkte. Meciars Beweging voor een Democratisch Slowakije bleef de grootste partij van het land, maar verloor aanzienlijk en was niet groot genoeg meer voor een meerderheid. De ex-bokser ging knock out. De frele econoom is premier.

Blijft nog de vraag of Mikulas Dzurinda in het post-Meciar-Slowakije werkelijk de baas is, en zo ja, hoe lang. Zijn kabinet bevat een paar namen van kopstukken die, meer en in elk geval langer dan hij, hun sporen hebben verdiend in de jarenlange oppositie tegen Meciar, mensne als Milan Knazko van de Democratische Partij en vooral de christen-democraat Jan Carnogursky voorop. Het is ook de vraag of Dzurinda het kabinet wel lang bijeen kan houden gezien de nogal uiteenlopende denkbeelden en belangen van de vier partijen die het steunen.