Vestdijk

Het boeiende artikel van Ronald Havenaar over Vestdijk (Boeken, 16 oktober) verdient mijn inziens een kleine correctie.

Hij noemt Kind tussen vier vrouwen een nauwelijks verborgen poging om Proust na te bootsen. Verderop zegt hij dat in deze roman, geschreven volgens het minutieuze procede van A la recherche du temps perdu de ontelbare details bij Vestdijk onvoldoende tot leven kwamen'. Kind tussen vier vrouwen is met zijn korte, nerveuze zinnetjes, zijn warme lyrische toon, en zijn, vergeleken met de latere Vestdijk, opvallende directheid juist helemaal niet Proustiaans. Pas later, in de Anton Wachter-romans, wordt Proust nagebootst. Volstrekte onzin is de bewering dat de ontelbare details onvoldoende tot leven komen. Integendeel, Hella Haasse zei onlangs in de VPRO-Gids: Vestdijk heeft een paar boeken geschreven die ik heel goed vind en die ik graag herlees. Kind tussen vier vrouwen is de beste.' Dat is mij uit het hart gegrepen. Kind tussen vier vrouwen is Vestdijks mooiste roman en het is diep treurig dat dit boek vanwege de omvang door de uitgever geweigerd werd, en ronduit schandalig is dat Du Perron en Ter Braak zich er zo neerbuigend over uitgelaten hebben.