Romance achtervolgt Franse ex-minister

Is liefde ooit belangeloos? Christine Deviers-Joncour hield van de Franse ex-minister Dumas maar lobbyde tegelijkertijd voor de oliemaatschappij Elf.

De liefde begint Roland Dumas op te breken. De oud-minister van Buitenlandse Zaken en vertrouweling van wijlen president Francois Mitterrand heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij graag in het gezelschap van knappe vrouwen vertoefde. Een van hen publiceert deze week een boek dat hem nauwelijks goed kan doen.

Christine Deviers-Joncour hield hartstochtelijk van de romantisch begaafde bewindsman, schrijft zij in haar boek La Putain de la Republique. Een lastig detail was dat zij ook een miljoenenappartement bewoonde en onbeperkt van een creditcard gebruik kon maken op kosten van de (toen) staatsoliemaatschappij Elf. Filantropie? Nee, zij moest invloed uitoefenen op de man die van '84 tot '86 en van '88 tot '93 Frankrijks buitenlands beleid gestalte gaf. En dat deed zij.

Tot nu toe was bekend dat zij in '90 in opdracht van Elf druk uitoefende op Dumas ten gunste van de levering van onderzeeboten aan Taiwan. Dumas was daar sinds '88 tegen omdat hij Peking niet wilde bruskeren. Premier Rocard had wel toestemming gegeven, maar daar had Mitterrand een stokje voor gestoken. In september '91 werd het contract getekend tussen de Franse leverancier Thomson (wiens lobby Elf ondersteunde) en Taiwan. Onduidelijk is of Dumas intussen was omgegaan; hij zegt van niet. Justitie heeft in april een strafrechtelijk onderzoek tegen hem ingesteld.

De sfeer van chronische vermenging van zaken en persoonlijke relaties wordt veel overtuigender gewekt door wat Christine Deviers-Joncour nu vertelt. Hoe zij in opdracht van Elf naar New York vliegt en zich toegang verschaft tot de vergaderzaal van de Veiligheidsraad om de van uur tot uur bezette Dumas te kunnen aanklampen. Mitterrand zou een reis naar een aantal Golfstaten maken en daarbij een emiraat niet aandoen.

Daar wilde Elf nu juist een `enorm contract' sluiten. Wat de maatschappij bij het presidentieel Elysee-paleis niet voor elkaar had gekregen, lukte Dumas' `Mata Hari', zoals hij haar liefkozend noemde, wel. Het reisplan werd aangepast.

Zo zijn er meer voorbeelden, belooft Deviers-Joncour, waarin zij voor Elf “een salaris voor het leven ruimschoots waard was'. De voorpublicatie van fragmenten in Paris Match van deze week geeft die gevallen niet, maar de gepubliceerde strandfoto's uit haar intieme plakboek geven te denken over de zuiverheid van het oordeel van de man die nu voorzitter is van de Conseil Constitutionnel, de hoge instantie die wetten aan de grondwet toetst. Le Monde stelt die vraag vandaag in zijn hoofdartikel en geeft een negatief antwoord.

De advocaten van Dumas hebben gisteren stevig geschut ingezet tegen deze `haatcampagne', niet alleen van Christine Deviers-Joncour maar ook van het dagblad, “tegen al diegenen die de nagedachtenis van president Francois Mitterrand trouw blijven'. Dumas is voorzitter van de Francois Mitterrand-stichting. Kortgeleden verschenen twee journalistieke boeken die een wirwar aan betalingen op Zwitserse rekeningen en plots gevonden tonnen in Dumas' kantoorladen inventariseren. Een formele strafzaak is overigens nog niet begonnen, noch tegen Christine Deviers-Joncour, noch tegen Roland Dumas.

De verliefde lobbyiste schrijft geen woord over de 15 miljoen gulden die zij in Geneve kreeg en het appartement van 320 vierkante meter a 6 miljoen gulden dat zij kon kopen, noch over de sleutelvraag of een deel van dat geld ook Dumas bereikte. Wel produceert zij een zuchtje over haar lastige dubbelrol: “Een emotioneel sterke relatie beleven met een man, terwijl je weet dat die relatie grote economische belangen dient, dat valt niet mee. Maar is de liefde ooit belangeloos?'