Een pijnlijke, verdrietige dag

Werknemers van Baan werden gisteren geinformeerd over de grootscheepse reorganisatie die het softwarebedrijf te wachten staat. Wie moet er weg, wie mag blijven? “Dat er zoveel mensen uitvliegen, dat had ik niet verwacht.'

Ze slaat haar jas dicht, gooit haastig een sjaal om en voegt zich op haar naaldhakken bij de langerekte stoet. Natuurlijk is ze geschrokken, vindt ze het “allemaal hartstikke erg'. Maar ze gelooft niet dat ze haar baan zal kwijtraken. “Echt niet. Dat geloven we geen van allen.'

Meer wil ze er niet over kwijt, “okee?' Met ferme tred en een vastberaden glimlach loopt ze verder, in de richting van een grote grijze hal, enkele tientallen meters achter het kantoorgebouw van Baan in Barneveld.

Honderden werknemers van het softwarebedrijf kwamen daar gistermiddag aan het eind van de werkdag bijeen. Om te horen wat ze 's ochtends al hadden begrepen en al veel langer hadden zien aankomen.

Bij Baan Company gaat het mes erin. Wereldwijd verdwijnen duizend tot twaalfhonderd van de ongeveer zesduizend arbeidsplaatsen. In Nederland verliezen waarschijnlijk honderd tot tweehonderd werknemers hun baan.

Maar wie zijn de slachtoffers? En wie blijft gespaard? Niemand weet het nog.

“'t Is afwachten, he', zegt een nors kijkende jonge man. Hij staat in een lange rij collega's, afkomstig van de vestigingen in Barneveld en Ede. Op vertoon van hun Baan-pasje mogen ze de hal binnen. Onder anderen financieel directeur Klaas Wagenaar zal er uitleg geven over de sanering en eventuele vragen beantwoorden. Hopelijk verschaffen de “hotemetoten' wat duidelijkheid, zegt de jonge man.

Even na zessen verlaten de eersten de staande bijeenkomst. “Veel wijzer ben ik er niet van geworden', zegt een werknemer die sinds enkele jaren bij Baan werkt als software-ontwikkelaar. Het nieuws over de ingrijpende reorganisatie had hem 's ochtends vroeg al via de radio bereikt. En in een e-mail kon hij het even later op zijn werk nog eens rustig doorlezen.

Ach, hij had het grotendeels al zien aankomen. Hij steekt een sigaret op en zegt: “Maar dat er zoveel mensen uitvliegen, dat had ik toch niet verwacht.'

De man denkt niet dat hij het bedrijf zal moeten verlaten. Gebeurt dat toch, dan wanhoopt hij evenmin. “Er is zat werk in deze branche. Dat is het probleem niet.'

De voorzitter van de ondernemingsraad van Baan Development, Cor van Dijk, is dezelfde mening toegedaan. “Bovendien zitten hier een hoop vechters. Iedereen steunt elkaar.'

Van Dijk spreekt van een “pijnlijke' en “verdrietige' dag. Als het aan hem ligt wordt eind volgende week bekend waar en bij wie “de klappen zullen vallen'. Van de onderhandelingen met de bonden over een sociaal plan hangt mede af wanneer precies uitsluitsel te geven valt.

De OR-voorzitter maakt de directie geen verwijten. “Het is beter een keer flink te reorganiseren', vindt hij, dan elke paar jaar met de kaasschaafmethode “een paar werknemers naar huis te sturen.' De directieleden hebben volgens Van Dijk hart voor de zaak. “Wij willen hun niet de zwarte piet toespelen.'

Een andere werknemer heeft ook begrip voor de directie. “Ze wilden ons het slechte nieuws persoonlijk vertellen. Dat waardeer ik. Typisch Baan. Het bestuur wil alles zo netjes mogelijk regelen.'

De meeste van zijn collega's zwijgen liever. Ze zijn het zat en willen naar huis. Morgen weer gewoon aan het werk? De blik is geirriteerd, het antwoord eensluidend: “Ja natuurlijk, wat dacht je dan?'