GILLIAN WELSH

Terwijl iedereen hier de mond vol heeft over Ilse DeLange, verscheen er onlangs nog een andere prachtige cd met Amerikaanse 'roots'-muziek: Hell Among The Yearlings, de tweede cd van de Amerikaanse zangeres Gillian Welsh.

Net als DeLange kiest Welsh voor een bescheiden begeleiding zonder flitsende poeha, maar verdere vergelijking gaat mank. Welsh zingt liederen zoals ze ook honderd jaar geleden gezongen werden: zangeres begeleid door mannelijke tweede stem en twinkelende banjo's. Haar stijl is verwant aan de folk-muziek uit de Appalachen (een bergketen), die de laatste jaren ook door een groep als 16 Horsepower weer populair gemaakt is. Welsh koos de meest spaarzame, uitgeklede versie en schiep daarmee een eigen universum - los van iedere stroming en mode in de popmuziek.

Er zijn van die zangers en zangeressen die gezegend zijn met een eindeloze woordenstroom, die schijnbaar uit de losse pols ontstaat. Die stroom, gebracht met ijselijk overslaande stem, geeft Welsh' muziek haar magie.