GASTOUDER

Evelyn Broer (39), serveerster op Rotterdam Airport TOEN Evelyn zes was moest ze naar het schippersinternaat. Haar ouders voeren met een rijnaak over de grote Europese rivieren en zij bleef alleen achter. Het was, vertelt de Rotterdamse, een nare tijd. Zoiets zou haar dochter Michele (10) niet gebeuren, nam Evelyn zich voor.

Het liep anders. Toen Michele twee was, scheidde Evelyn van haar man. Omdat ze wilde blijven werken, moest ze opvang vinden voor haar dochter. Persoonlijke, warme opvang, want haar Michele mocht zich niet zo naar voelen als Evelyn in het internaat.

Via een vriendin hoorde ze over Marian, gastouder in de wijk Charlois, vlak bij Michele's basisschool. “Het was waar ik naar zocht: een beetje stabiliteit in alle drukte van de scheiding', zegt Evelyn. Niet dat haar dochter het daarmee eens was. Ze moest de eerste weken erg wennen. “Er waren te veel veranderingen in haar leven op dat moment', denkt Evelyn.

Michele zit nu al weer zes jaar bij Marian. Ze eet er bijna elke middag. Twee dagen in de week wordt ze 's ochtends om zeven uur al gebracht. Evelyn moet vijftig gulden per maand betalen. Een gereduceerd bedrag, dat wordt aangevuld met subsidie.

Ook al woont de gastmoeder niet dichtbij, naar een vervangster heeft Evelyn nooit gezocht. “Je hoort zoveel gekke verhalen tegenwoordig Marian vertrouw ik volledig. Tja, ik ben toch heel voorzichtig met mijn dochter.'

Marian Barendregt (41), fulltime gastouder

HET HUIS van Marian en Kees Barendregt is een walhalla voor kinderen. Speelgoed te over, alle Disneyfilms in het Nederlands en een tuin waarin 's zomers een groot opblaaszwembad staat. Als Kees thuiskomt van zijn werk in een parketwinkel, stoort hij zich wel eens aan de 'pokkenzooi'.

“Ik loop al twintig jaar over speelgoed', zegt Kees die twee dochters van achttien en twintig heeft.

Marian stoort zich niet aan de rommel. Alle kinderen waar ze vaak op past, sluit ze in haar hart. “Ze zijn toch een beetje een stukje van mij', zegt ze voorzichtig. Daarom is het ook zo erg als er eentje weggaat. Onlangs nog vertrok er een meisje waar ze op paste vanaf dat het kind negen maanden oud was. “Die is nu zeven, kan je nagaan. Die miste ik vreselijk', zegt Marian. Om het gemis een gezicht te geven laat Kees een foto zien van het oppaskind en een afdruk van een kinderhandje in gips. “We zien haar nooit meer. Ze is naar een andere stad verhuisd', vertelt Marian.

Met gemiddeld zes opvangkinderen per dag kan ze zich 'fulltime gastouder' noemen. Daar verdient Marian ongeveer 1.500 gulden per maand mee. Net als de meeste gastouders in Nederland werkt ze voor een gastouderbureau. Dat regelt de eerste contacten met ouders en de financien.

Daar is Marian tevreden mee want ze heeft haar tijd hard nodig voor de oppaskinderen en haar gezin. “Weet je wat nou zo leuk is? Mijn dochters passen tegenwoordig soms 's avonds op op de kinderen waar ik overdag op let.'