AU PAIR

Christiaan van Daalen (37), mede-directeur van een organisatie-adviesbureau. Annette Van Daalen-Verduin (34) personeelsmanager.

NA DE verhuizing van Amsterdam naar het Utrechtse Amerongen zocht de familie Van Daalen nieuwe opvang voor de kinderen. Voor drie dagen per week, want de ouders hebben ieder een dag in de week vrij om bij Thijmen (zes maanden) en Jurriaan (drie jaar) te zijn. “Een oppas viel al snel af. In Amsterdam waren die nog wel te vinden, maar hier? Nee', zegt Christiaan stellig. Het werd een au pair. Vrienden van de Van Daalens 'hadden' er ook een. Een snelle rekensom (een au pair kost, exclusief kost en inwoning, ongeveer 825 gulden per maand) en positieve verhalen van vrienden zorgden ervoor dat de beslissing snel was genomen.

Na tussenkomst van een au-pairbedrijf koos het gezin de 21-jarige Anna Kjelldorff uit Zweden. “Ze rookt niet en had speciaal aangegeven 'in the country' te willen wonen', zegt Christiaan.

Anna woont nu sinds eind juli bij het gezin in het 'guesthouse' in de tuin. De Van Daalens zijn blij met haar. “Het grote voordeel van een au pair is de flexibiliteit: we hebben allebei drukke banen. Soms zijn we later thuis dan verwacht. Anna werkt dan gewoon wat langer door', zegt Annette. Naast het verzorgen van de kinderen, naar de peuterspeelzaal brengen, voeden en spelen, doet Anna ook licht huishoudelijk werk. “Dat moet ze nog een beetje leren' vindt Annette. Omdat de Zweedse in het guesthouse woont heeft het gezin - en de au pair - genoeg privacy. “Het zou wel anders zijn als ze in huis woont', denkt Annette. “Dan loop je elkaar toch meer voor de voeten.'

Anna Kjelldorff (21), au pair

ZE WILDE gewoon weg uit Zweden. Au pair worden leek haar een makkelijke manier om dat doel te bereiken. Nederland vond ze een interessant land met “een speciale, gekke taal'.

Nu zit Anna voor een jaar in Amerongen. Nederland bevalt haar prima. “Misschien kan ik hier na mijn au-pairperiode blijven werken. Bij Ikea, of zo', zegt ze lachend.

Het duurt wel even voordat ze zich thuis voelde bij de Van Daalens. Zo vindt Anna het nog steeds moeilijk om zo maar iets uit de koelkast van de familie te pakken. “Je voelt je soms een beetje een gast', zegt ze in het Engels. Daarom is zij ook erg blij met haar 'eigen huis' in de tuin van haar familie.

In dat huis kan de Zweedse zich soms erg vervelen, want: “Amerongen is een beetje saai.' Vrienden maken is moeilijk in het kleine dorp. Gelukkig woont er een goede vriend van haar 60 kilometer verderop. “Als ik vrij ben, ga ik daar langs of steden bezoeken.' De tripjes betaalt ze van de vergoeding die de Van Daalens haar geven: 140 gulden per week.

Als voorbereiding op het verzorgen van Jurriaan en Thijmen werkte Anna twee maanden in een kinderdagverblijf in haar woonplaats Lund. Met het verzorgen van de kinderen heeft ze daarom geen moeite, denkt ze zelf. “Weet je wat ik vervelend vind: schoonmaken. En als de kinderen huilen daar word ik ook gek van.'