The Black Crowes stevig en zelfverzekerd

Arrogantie is geen slechte eigenschap voor een rock 'n' rollzanger. Mick Jagger, Johnny Rotten en Liam Gallagher hebben er hun handelsmerk van gemaakt en een zanger met een flinke portie eigenwaan heeft een grotere kans op succes. Het geloof in eigen kunnen staat Black Crowes-zanger Chris Robinson als het ware in zijn gezicht gegroefd. Sinds het debuutalbum Shake Your Money Maker uit 1990 verkondigt Robinson dat hij deel uitmaakt van de levende traditie van de blues, zoals die alleen uit het Zuiden van de VS kan komen. De kritiek dat zijn muziek geent zou zijn op de jaren zeventig-rock van Rolling Stones en Faces, legt hij meesmuilend naast zich neer. Niettemin komen de Black Crowes op de nieuwe cd By Your Side dichter dan ooit in de buurt van de botte drie-akkoordenrock van Rod Stewart & The Faces, zodanig dat het titelnummer als twee druppels water lijkt op de Faces-hit Cindy Incidentally.

Hoewel By Your Side pas begin volgend jaar verschijnt, vertrokken de Black Crowes alvast op tournee om te vieren dat hun nieuwe platenmaatschappij de vier voorgaande cd's opnieuw uitbrengt in een box met de titel Sho Nuff!. In dat licht is het logisch dat er veel oud materiaal werd gespeeld, maar in de uitverkochte Max-zaal van de Amsterdamse Melkweg ontbraken gisteren de subtiliteit en de magie die de groep bij eerdere concerten opriep. In feite bestaan de Black Crowes naast Chris Robinson en zijn gitaar spelende broer Rich uit muzikale huurlingen, nadat bassist Johnny Colt en gitarist Marc Ford naar huis werden gestuurd wegens `muzikale meningsverschillen'. In de studio werd het groepsgeluid strakgetrokken door Aerosmith-producer Kevin Shirley en op het podium vertaalde zich dat in een weliswaar stevig rockende, maar tamelijk zielloze set. Tekenend waren de bijdragen van twee donkere achtergrondzangeressen, die er ondanks veel geschreeuw niet in slaagden om ook maar een druppeltje soul toe te voegen.

Nummers als Remedy en Thorn in my pride lenen zich voor sensuele soulversies, maar ze werden met veel stemverheffing platgewalst. Van het nieuwe materiaal speelden de Black Crowes maar drie nummers. In Stop kicking my heart around leek het of de Robinson-broers elkaar letterlijk in de haren wilden vliegen. Ondanks de wederzijdse boze blikken stegen ze boven zichzelf uit in het country-achtige Wiser time met broederlijke samenzang. Kennelijk willen de Black Crowes het Grateful Dead-achtige imago van eindeloos jammende hippieband van zich afschudden. De balans sloeg door naar de andere kant van een zelfverzekerd doorstampende rockband die met volle overtuiging in de jaren zeventig is blijven hangen.