Nieuw elan Franse werkgevers

De Franse werkgeversorganisatie heeft zich tot een `beweging' omgedoopt. “Wij hebben behoefte aan een moderne, dynamische en legitieme organisatie', aldus voorzitter Ernest-Antoine Seilliere.

De Franse economie draaide net weer goed toen de wereldcrisis loskwam. Voor de Franse werkgevers was crisis niets nieuws, zij verkeerden er al jaren in. Althans onderling. Dat is nu misschien voorbij. Gisteren werd een nieuwe `beweging', een nieuwe huisstijl en een nieuw elan onthuld. Frankrijk moet rijp gemaakt worden voor de ondernemingsgewijze productie.

De `Conseil National du Patronat Francais' (CNPF) is begraven. Leve de 'Mouvement des Entreprises Francaises' (Medef). Voorzitter Ernest-Antoine Seilliere vond dat de term 'patronat' gedateerd klonk: “Wij hebben behoefte aan een moderne, dynamische en legitieme organisatie'. `Beweging' drukt beter uit dat de Franse werkgevers de maatschappij in beweging willen krijgen.

De groten van het Franse bedrijfsleven toonden zich tevreden. Francois Michelin, de bandenkoning die de CNPF altijd te slap vond, was een van de eersten om het nieuwe begin toe te juichen, gevolgd door de voormannen van grote ondernemingen zoals de Societe General, Elf, Bouygues en Promodes (supermarkten). Zowel het economisch als het politiek klimaat geven ook aanleiding tot samen optrekken.

Het tonicum van de totale vernieuwing was gisteren niet met zo veel vreugde ingenomen als de regering-Jospin er niet was geweest. Die breedlinkse regering kondigde een jaar geleden aan dat zij bij wet de arbeidstijd voor iedere werknemer in Frankrijk vanaf het jaar 2000 zou terugbrengen tot 35 uur per week. Niet meer en niet minder. De toenmalige voorzitter van de CNPF, ex-Pechiney-voorman Jean Gandois, voelde zich zwaar bedrogen.

Deze als sociaal bekend staande `patron des patrons' had uren, dagen, weken met zijn vroegere protege Martine Aubry, nu de machtige minister van sociale zaken, onderhandeld over flexibilisering van de arbeid, die wat hem betreft veel banen kon opleveren.

En daar was het allemaal om begonnen. Waarop de regering eenzijdig koos voor maatregelen die hij dirigistisch achtte, en onverkoopbaar naar de achterban. Gandois trad af om plaats te maken voor een `tueur', zoals hij zei een 'killer' in goed Nederlands.

Dat werd graaf Ernest-Antoine Seilliere, erfgenaam van de puissant rijke staalfamilie De Wendel. Met zijn gefortuneerde toon liep hij hard van stapel. Hij zou de regering-Jospin `destabiliseren' zolang die de 35 uur wilde doordrukken. De metaalsector sloot daarop een bikkelhard akkoord af waarin zo veel overwerk werd toegelaten dat de essentie van de 35 uurs-wet is uitgehold en geen nieuw werk ontstaat.

Daarna verbrokkelde het werkgeversfront. In de textiel ontstaat een akkoord dat minister Aubry veel plezier doet. De banken aarzelen.

Seilliere kan niet klagen want een van zijn klaroenstoten uit het begin was: “Onderhandelen op landelijk niveau heeft afgedaan. Men moet het in de bedrijfstakken en de ondernemingen eens zien te worden'. Als dat vervolgens gebeurt, tegen zijn opvattingen, ontbreekt hem het gezag ertegen te fulmineren. Juist de grote ondernemers, die hem gisteren toejuichten, hebben zich nooit veel van de CNPF-politiek aangetrokken. Ook bij de 35 uur volgen zij hun eigen bijna persoonlijke koers, de een buigt mee, de ander rekt, de derde dreigt om meer concessies los te weken.

Volgens sommigen wordt de Medef de echte oppositiepartij in Frankrijk, waar rechts nog verscheurd is. Anderen zien in Seilliere's wederopstanding een laatste poging de te ongelijke belangen van grote ondernemingen en kleine zelfstandigen op een noemer te krijgen.