`Ik voel me incompleet. Niet vrouw genoeg'; Maurhea Dekker regelde een operatie om haar borsten te laten vergroten

Maurhea Dekker (18), Almere. Sloeg adviezen van familie en vrienden in de wind en maakte bij een privekliniek een afspraak om haar borsten te laten vergroten. De ingreep kost 6.075 gulden. De dag voor de operatie.

`Toen ik twaalf was had ik echt helemaal niets. Nu heb ik wat meer maar toen had ik echt heel erg weinig. Geen kont en geen borsten. Ik hoopte al die jaren dat het nog zou komen. Dit jaar heb ik een tijdje plantaardige pillen geslikt. Maar die werkten niet. Toen ik ermee begon had ik een C-cup en toen ik ophield AA. Nu heb ik de Diane-pil van de dokter gekregen. Daar zitten meer oestrogenen in en de androgenen worden juist afgebroken. Zo komen ze weer op C. Maar groter worden ze toch niet, denk ik.

Ik wou het gewoon dit jaar hebben. Niet omdat het in is. Al is het wel zo dat alle vrouwen grote borsten willen hebben. Veel vrouwen die ik ken, vrouwen en meisjes, die willen het ook. Ik ken er een paar die al zijn geopereerd bij dezelfde kliniek als waar ik heenga. Een vriendin van mij heeft een kennis die het had laten doen en die heeft weer een kennis die het ook had laten doen. Die waren wel wat ouder, 25, 27 geloof ik. De resultaten die ik heb gezien waren heel goed. Het was mooi en ze hebben er ook geen last van gekregen.

Mensen zeggen: `Je borsten zijn mooi zo, je moet het niet doen.' Iedereen zegt dat. Mijn moeder, mijn vrienden. Maar ik denk: `Jullie kunnen zoveel zeggen. Dit is mijn lichaam, ik voel me er niet prettig bij.' Ik ben gewoon een doordrammer. Wat ik hebben wil, dat wil ik krijgen. Ze zeggen ook wel dat het mooi zal staan, maar dat ze zelf geen risico zouden nemen met hun lichaam.

Ze hebben me bij de kliniek wel dingen verteld. Dat het kan kapselen ofzo, dat je lichaam het kan afstoten. En van de tv weet ik dat het kan gaan lekken. Maar ze hebben me laten zien welke zakjes ze ervoor gebruiken. Daar mocht ik mee spelen. Dat voelde heel goed.

Je kunt er echt alles mee doen. Je kunt het zelfs gebruiken als stressballetje. Ze kunnen volgens mij het zakje wel weer weghalen, maar niet de siliconengel zelf. Als het gaat lekken gaat dat door je lichaam en het maakt je lichaam echt kapot. Maar ik ga er niet vanuit dat dat gebeurt. Ik geloof in die kliniek. Dat zakje is wel acht millimeter dik.

Over het algemeen ben ik wel tevreden met mijn uiterlijk. Ik besteed er weinig tijd aan. Vijf minuten en dan zit het. Naar een schoonheidsspecialiste ga ik nooit. Ik verf mijn haar zelf, ik epileer mijn wenkbrauwen, ik scheer mijn benen, ik heb geen schoonheidsspecialiste nodig. Als ik een masker nodig heb, doe ik dat ook gewoon zelf. Of stomen dat doe ik meestal als ik weer puistjes begin te krijgen. Ik stoom eerst dan neem ik een maskertje en dan maak ik het schoon. Dat geeft een lekker fris gevoel.

Ik ben trots op mijn kleur. Ik hoef 's zomers nooit in de zon te liggen, ik ben toch al bruin. Ik ben ook trots op mijn ogen want in de zomer worden ze groen. En ik vind dat ik een mooie buik heb en mooie benen. Mijn voeten zijn niet mooi, want ik heb maat 41. Maar daar maak ik me niet echt druk om.

Mijn borsten vond ik altijd al klein. Ze zijn wel mooi rond en stevig, maar iets te klein. Ik voel mezelf niet compleet. Niet vrouw genoeg. Mijn zusje van veertien heeft grotere borsten dan ik. Mijn vriendinnen ook. Mijn moeder heeft een D, mijn tante ook en mijn oma zal wel een E hebben. Ik ken alleen maar vrouwen met grote borsten. Ik vind het gewoon mooi als een vrouw mooie ronde borsten heeft. Als iemand heel mooie borsten heeft zou ik er uren naar kunnen kijken. En ik ben heus niet lesbisch ofzo.

Ik denk eraan als ik mezelf zie in de spiegel.

Of als ik iets aan heb waardoor het nog kleiner is. Vroeger op school werd ik er altijd mee gepest. Strijkplank, erwtje. Nu kan ik er wel om lachen, omdat ik nu weet dat ik die operatie krijg. Wat ik nu heb vind ik nog steeds niet op borsten lijken. Ik draag weleens wijde kleren, of geen make-up en mijn haar in een knot, en dan voel ik me niet echt vrouw. Ik voel me gewoon een meisje eigenlijk. Dat is vervelend, want ik ben geen klein meisje meer. Ik praat ook niet meer als een klein meisje. Als iemand vroeger `poep' zei moest ik lachen. Of ik zei iets wat ik niet meende en had er daarna spijt van. Nu denk ik na voor ik wat zeg. Want soms doe je mensen pijn en dat wil ik voorkomen.

Ik word ook behandeld als een volwassen vrouw. Nou ja, mijn moeder weet dat ik volwassen ben, maar ze denkt nog weleens dat ik een kind ben en nog veel moet leren. Ik heb een vriendje gehad hij was 21, ik 16. Mijn moeder heeft ervoor gezorgd dat we elkaar niet meer konden zien. Daarover heb ik heel veel ruzie met haar gehad. Ik woonde zelfs bij hem. Drie weken heeft dat geduurd. Mijn moeder ging toen heel vervelend doen. Andere jongens zijn nummer geven zodat ze daarheen gingen bellen en vragen of ze verkering met mij konden krijgen. Terwijl ik bij hem was! We hebben er toen samen over gesproken en besloten dat het beter was voor hem en voor mij als we allebei onze eigen weg zouden gaan. Mijn moeder had alles kunnen doen, zelfs de politie erbijhalen.

Hij werkt in een garage. Ik zie hem af en toe nog wel. Dan praten we, ik kan heel goed met hem praten. Mijn moeder kan daar niets meer van zeggen, ik ben nu achttien. Ik hoop wel dat het nog goed komt. Ik denk er elke dag aan. Als hij nu een andere vriendin heeft, kan het me niet schelen.

Als hij echt de ware voor mij is, komt hij toch wel bij me terug. Hij wil ook niet dat ik wat aan mijn borsten laat doen. Nee, niet doen, zegt hij. Zo is het mooi.

Mijn moeder vond die borstoperatie eerst belachelijk. Ze vond het risico heel groot. Ze ging alle negatieve dingen vertellen en herhalen, herhalen. Echt zeuren. Als ik naar beneden kwam van `ik krijg het ! ik krijg het!', dan zei zij: `Zometeen gaat het kapot, dan ben je ziek.' Ik heb het niet echt tot me door laten dringen. Ene oor in, andere oor uit. Ik maak mijn eigen keuzes, ik heb mijn eigen leven.

Dat heb ik toen ook tegen haar gezegd. Ik zei: `Ik maak een keus.' Het is best wel moeilijk, er is best wel veel negativiteit rond siliconen. Dan heb ik liever dat iemand me steunt dan dat iemand mijn vertrouwen gewoon de grond inboort. Dat heeft ze wel begrepen. Ze doet nu anders. Toen ik achttien werd zei ze: Gefeliciteerd, en succes met je borsten of zoiets. Ze praat er niet veel over maar ze staat wel achter me. Mijn vrienden ook. Ze vinden het niet nodig maar ze zullen me wel steunen.

Mijn vader vond het ook belachelijk. Maar die vindt alles belachelijk. Vroeger had ik mooi lang haar. Echt heel dik ook. Dat mocht ik van hem nooit laten knippen. Maar toen ik vijftien was heb ik mijn haar aan de bovenkant tot vijf centimeter en aan de achterkant tot een paar millimeter laten knippen. Als je klein bent wil je altijd alles doen wat je ouders niet leuk vinden. Mijn vader lachte me uit, natuurlijk. Het was ook belachelijk.

Mijn vader woont in Amsterdam. Vroeger heeft hij bij ons gewoond maar mijn ouders zijn nooit getrouwd geweest. Eigenlijk voel ik me met geen van beide kanten echt verwant.

Wel voel ik me meer Nederlands dan Surinaams. Dat komt, denk ik, doordat mijn vader me nooit Surinaams heeft geleerd. Ik kan ook niet Surinaams koken, ik ben er nog nooit geweest en ik hoor er alleen maar slechte dingen over. Ik heb wel contact met mijn vader, hij is heel erg tof.

Bij ons in de familie is het altijd ruzie. Dat vind ik heel vervelend. Je wilt met iemand praten maar dat kan niet, want die heeft ruzie met mijn moeder. En waarvoor? Voor niks. Roddeltjes. Zulke onbenullige dingen dat ik me er niet mee bezig kan houden. Mijn Surinaamse familie woont in Rotterdam. Als ik daarheen ga zoek ik echt iedereen op, dan trek ik me nergens wat van aan. Ik sta los van iedereen. Ik ben mezelf en als ze ruzie hebben met mijn moeder is dat niet mijn zaak.

Ik heb MEAO gedaan, eerst overdag en later 's avonds. Maar het ging niet. Had ik overdag hier ruzie moest ik 's avonds naar school. Ik ben ermee gestopt. Wat ik nu wil doen weet ik nog niet. Ik wil graag naar Amsterdam. Het uitgaansleven is gewoon dood hier in Almere. Maar dan moet ik eerst een baan hebben, want ik kan geen uitkering krijgen.

Ik heb een vriend hier in de buurt, die is gewoon alles in mijn leven. Ik kan alles tegen hem zeggen. Mijn vader is er niet echt voor mij geweest, maar bij hem kon ik altijd terecht. Ja niet seksueel hoor. Ik ken hem van het buiten spelen, van vroeger. Tenminste, hij speelde niet buiten want hij is ouder. Hij is nu 22. Het geld voor de operatie leen ik van hem. Het kost 6.075 gulden. Ik mag het terugbetalen wanneer ik wil, dat is geen enkel probleem. Hij vindt mijn borsten wat klein, maar hij zou er niets aan veranderen, zegt-ie. Maar het is mijn keus. Hij respecteert dat.

Op een gegeven moment heb ik die kliniek in Haarlem gebeld. Toen kreeg ik een informatiepakket binnen. Dat heb ik doorgelezen en tot me door laten dringen. Toen heb ik een afspraak gemaakt, en hebben ze me de siliconen laten zien. Uitgelegd wat voor spul dat was. De vrouw met wie ik daar heb gepraat vond het ook niet nodig dat ik het zou doen. Zoals het nu is, is het mooi, zei ze. Dat was een tof gesprek met haar.

Toen kreeg ik een gesprek met de chirurg. Die vond het ook niet nodig. Aan hem kon ik mijn laatste vragen stellen. Ik had gehoord dat ze kapot zouden gaan als ik in een vliegtuig zou gaan, maar dat bleek niet zo te zijn. En iemand had gezegd: `Als je het doet, kunnen je tepels boven op je borsten komen te liggen.' Dat bleek ook niet zo te zijn. Dus toen heb ik besloten het te doen.'

Enige tijd later. Maurhea: “Op de dag van de operatie voelde ik me niet goed, ik was opeens heel erg gestresst. Ik ben niet gegaan. Ik denk dat ik dingen gewoon niet goed tot me door had laten dringen. Mocht er iets fout gaan, dan zou ik helemaal niets meer over hebben. Dat risico dorst ik niet te nemen.

Achteraf ben ik heel blij dat ik het niet heb gedaan. Eigenlijk heb ik het nog helemaal niet nodig. Misschien over een paar jaar, als mijn borsten gaan hangen.'