Een meisje gesmoord in uitbundige rouwverwerking

`Ik ben ouder dan Han hoewel Han ouder is dan ik', zegt Hannah van acht. Haar grijns is triomfantelijk, maar ook een beetje droevig. Elk weekeinde bezoekt ze het graf van haar broertje dat maar vier jaar werd en dat ze nooit gekend heeft.

De meeste kinderboeken en kindervoorstellingen over dode familieleden gaan over de beklemmende stilte na het sterfbed, maar de nieuwe voorstelling van Inez Derksen niet. Integendeel: Hannah wordt bijna gesmoord in de uitbundige rouwverwerking van haar ouders. Voor Han wordt elke dag gedekt, aan Han wordt elke dag gedacht, met Han wordt ze altijd vergeleken. Han is heilig verklaard. Hannah van Inez Derksen is een grootse kleine zaal voorstelling voor iedereen vanaf een jaar of zeven.

Het eenzame meisje wordt gespeeld door drie actrices. Geen moment is dat ongeloofwaardig. Isabella Chapel, Kim Coppes en Ilse van Kemenade vallen elkaar in de rede als Hannah geestdriftig is. Zij richten zich zittend op drie keukenkastjes, rechtstreeks tot het publiek.

Om beurten vertolken zij Hannahs gevoelens, gedachten en fantasieen waarbij de andere twee het spel ondersteunen. Ze vertolken dan bijvoorbeeld de stem van de moeder, maar wel uitdrukkelijk in de interpretatie van haar dochter. Die hoort vooral hoe ze altijd en eeuwig alleen Han prijst. De overgangen zijn razendsnel en soms vullen de Hannahs elkaar aan als de neefjes van Donald Duck.

Het is niet het dode broertje dat de voorstelling naast droogkomisch beklemmend maakt maar het levende zusje. De gretigheid waarmee de actrices zich tot de zaal wenden om het verhaal te vertellen - eindelijk wordt er eens naar Hannah geluisterd - schrijnt. Alle subtiele nuances van haar gevoel krijgen een plaats. De voorstelling is perfect getimed. Angsten, wensdromen en nachtmerries volgen elkaar in hoog tempo op. Er wordt juist genoeg overdreven om hoewel overtuigend toch grappig te zijn.

Besmuikt schokschouderend komen Hannahs kleine sabotagedaden aan de orde (de liters water die ze met haar gietertje elk weekeinde weer op Han in zijn graf uitstort). Grimmig is Hannah in haar opgetogen fantasie over haar eigen dood. Wat zouden ze huilen. Wat zouden ze een spijt hebben. Wel tien ponies zouden haar kist trekken. Haar kuil en haar zerk zouden enorm zijn. Veel groter dan die van Han. Twee keer zo groot wel, want Hannah was twee keer zo oud als Han.