Bed of Roses

Volgens de jokkebrokkerige videohoes is Bed of Roses een `romantische komedie'. Klinkt aardig, maar wie de film huurt, ziet meteen dat we hier van doen hebben met een therapeutisch gekleurde tearjerker over allerhande mentale wetten en praktische bezwaren die een onvoorwaardelijke overgave aan de liefde in de weg staan.

Dat was althans de bedoeling. Helaas vertoont de film in psychologisch opzicht dezelfde bordkartonnen eenduidigheid als zijn hoofdpersonen.

Mary Stuart Masterson speelt een succesrijke workaholic die zich geen tijd voor gevoelens of pleziertjes veroorlooft: “I work for a living.' Een en ander is haar ingegeven door een uiterst traumatische jeugd. In een vroege flashback leren we dat zij als klein meisje haar drankzuchtige pleegvader ooit vroeg wanneer zij jarig was. “Jij bent nooit jarig', had hij geantwoord.

Ook Christian Slater is zielig. Toen hij nog een succesrijk beursmakelaar was, overleed zijn grote liefde in het kraambed. Sindsdien bestiert hij een bloemenwinkel. Hij bezorgt de boeketten het liefste zelf, `want de mensen zijn altijd blij als ze je zien'. Net als in het gisteravond uitgezonden Untamed Heart gluurt Slater onderwijl tijdens zijn avondwandelingen graag, en met de beste bedoelingen, door ramen naar binnen. Op een avond ziet hij Masterson huilen. Prompt overstelpt hij haar met kilo's rozen. Hij wil graag dat er `dit keer niks fout gaat'.

Belangrijkste vraag die deze productie oproept is wat hij in vredesnaam te zoeken heeft op Nederland 3, de volgens ongeschreven wetten op een hoger opgeleid publiek gerichte zender. Volgens VPRO's filminkoopster Jannie Langbroek wordt het timeslot voor film op de dinsdagavond door de netbespelers in gezamenlijkheid gevuld met `films die een groter publiek aanspreken dan het VPRO-publiek'. Onderhavige film is ingebracht door de VARA. Langbroek had geen bezwaar. Kwaliteitsfilms voor een breder publiek - type The Big Lebowski - vormen volgens Langbroek nu eenmaal een schaars product. In elk geval op de vooralsnog door koppelverkopen beheerste filmmarkt waar de omroepen hun slag moeten slaan. “De commerciele omroepen zijn er ook niet gelukkig mee dat zij af en toe een VPRO-film moeten uitzenden.' Het eind van deze filminkooppraktijk is volgens Langbroek in zicht.