REM

REM Up (Warner 9362-47112) Vlak voordat vorig jaar de opnames van de nieuwe REM-cd begonnen, stapte drummer Bill Berry uit de band. Na achttien jaar was REM plotseling een trio. Voor de nu verschenen cd Up heeft dit waarschijnlijk gevolgen gehad.

Het is de vraag of de groep in het bijzijn van Berry evenveel had geexperimenteerd met een afwisseling van drums met drummachines, en rare elektronische geluiden (gereutel, ruis, vage `geestenstemmen') als ze nu heeft gedaan.

REM stond jaren bekend als de groep van die popsongs met een eigen `alternatief' geluid. Op de vorige cd New Adventures in Hi-Fi (1996) werd die richting al verlaten, en Up is nog minder `pop'-georienteerd. REM is een lossere kant op gegaan, waarin nog maar enkele overzichtelijke popsongs passen. De nieuwe cd is zweverig en dromerig met als enige anker de kenmerkende hese stem van Michael Stipe.

Het resultaat is wisselend. Net als op New Adventures in Hi-Fi biedt Up een aantal tere nummers die prachtig klinken. Ze drijven op ongewone krachten: vreemde tempowisselingen en plotseling galmende echo's en ondertussen is daar die onverstoorbare Stipe (zoals in Walk Unafraid). Hij zingt alsof er eerst een simpele gitaar-bas-drum-instrumentatie was, die later is vervangen door de atmosferische associatieve klanken van nu. Maar in andere nummers vallen in de atmosferische klanken te veel gaten en treedt een soort matheid op. Daardoor leiden die nummers (waaronder de nieuwe single Daysleeper) een slepend bestaan, en klinkt Stipe's stem ineens zeurderig, in plaats van gevoelig.