MICHIEL BORSTLAP OVER; Chick Corea

“Chick Corea is een fantastische pianist en ik hoor bij de jonge `cats' die van hem stelen. Heel inhalig. De moderne jeugd is, zoals bekend, nooit tevreden. De laatste keer dat ik hem zag was vorig jaar in de Blue Note in New York waar hij duo speelde met vibrafonist Gary Burton. Ik zat vlak bij en kon hem mooi op de vingers kijken.'

Michiel Borstlap (1966), vader componist, moeder pianiste, studeerde in '92 summa cum laude af aan het Hilversums Conservatorium. In datzelfde jaar won hij de solistenprijs op de `Europ Jazz Contest' in Belgie. Hij speelde op het North Sea Festival, maakte diverse cd's en won in '96 de eerste prijs in de Amerikaanse Thelonious Monk/BMI competitie met Memory of Enchantment, een compositie die door het duo Herbie Hancock/Wayne Shorter op de plaat werd gezet. Binnenkort tekent Borstlap een contract met een internationaal label waarvan de naam nog niet in de krant mag.

“Corea is qua timing ontzettend strak en heeft zo'n duidelijke dictie dat je het allemaal heel precies kunt opschrijven. Mooi studiemateriaal voor velen dus. Ik ken maar weinig jonge jazzpianisten die niets van hem hebben. Van Herbie Hancock, een andere favoriet van mij is het veel moei-lijker stelen. Wat de twee met elkaar gemeen hebben is volledige macht over het instrument en het vermogen om precies te spelen wat ze in hun hoofd hebben. Dat is voor een jazzpianist natuurlijk het hoogst bereikbare.

“Mijn eerste voorbeelden waren Monk, Bud Powell Oscar Peterson en vooral Lennie Tristano. Corea kwam pas veel later. Van zijn Elektrik Band waarop hij een mobiel keyboard bespeelt alsof het een gitaar is, ben ik nooit zo weg geweest. Op synthesizer hoor ik liever Joe Zawinul, die heeft een veel diepere sound. Ik sla Corea dus vooral hoog aan als pianist. Ik hou van het werk uit zijn wilde jaren maar ook van de recentere dingen waarop hij meer liefde voor simpele dingen laat blijken.

“Zijn samenspel met drummer Roy Haynes vind ik krankzinnig goed, bijvoorbeeld op How he sings, How he sobs. Zijn piano-duo's met Herbie Hancock zijn ook goed en een absolute topper vind ik zijn solo-cd Expressions.

Op die laatste speelt hij vooral bekende stukken o.a. van Powell en Monk. Vooral met het werk van de laatste heeft hij door de jaren heen altijd veel affiniteit getoond. Maar zelf heeft Corea ook pakkende stukken geschreven. Spain en La Fiesta bijvoorbeeld zijn tot het standaardrepertoire van de jazz gaan behoren.

“Het feit dat Corea na ons speelt met een vergelijkbare bezetting is geen reden mijn programma ook maar enigszins te wijzigen. Wij spelen voornamelijk eigen stukken en zullen dat ook in het Concertgebouw doen. Een voetbaltrainer gaat ook geen speciaal elftal samenstellen omdat hij in een heel groot stadion tegen een beroemde club moet spelen. De vergelijking gaat natuurlijk een beetje mank omdat wij natuurlijk niet tegen Corea spelen maar voor onszelf en het publiek.

“Ook het feit dat Corea dit keer min of meer op mijn vingers kan kijken geeft mij absoluut geen zorgen. Ik heb sinds het conservatorium zo vaak informeel examen gedaan dat het niet meer uitmaakt wie er in de zaal zit, een ex-vriendin met een nieuw vriendje of een beroemdheid. Wat ik spannender vind is dat Yamaha voor deze gelegenheid zijn allernieuwste concert-vleugel komt brengen, een werkelijk briljant instrument. Ik heb met dat merk een `endorsement' voor Nederland. Chick Corea heeft dat voor de hele wereld, dus iets hebben wij gemeen.'