TAALVERLIES

De Tilburgse taalwetenschapper Abderrahman El-Aissati stelt een erosie vast (W&O, 12 september) in het Marokkaans-Arabisch van Marokkanen. Bovendien gaan ze het Marokkaans `op z'n Nederlands' beluisteren: ze letten op woordvolgorde.

Ik ga El-Aissati niet tegenspreken, maar heb wel een aanvulling die zijn vaststellingen iets compliceert. In mijn woon- en werkomgeving Utrecht-west en -noord, hoor ik Marokkaanse jochies veelal Nederlands met elkaar spreken. Echter, hun intonatie is zuiver Marokkaans, precies zoals ik me die herinner van veelvuldige contacten die ik in de jaren tachtig had met Marokkanen van de eerste generatie. Ook de hoge uithalen, bijna falsetstemmen, staan nog stevig op het repertoire.

Zo gaat dat kennelijk: in het Nederlands van Hindostaanse Surinamers is dezelfde intonatie waar te nemen als in het Engels van Indiase immigranten in Groot-Brittannie, namelijk die van India. De jongeren echter intoneren al Europees-Engels, getuige de tv-programma's voor de Aziatische gemeenschap van de BBC.

El-Aissati gaat gelijk krijgen: het Nederlands wordt in een paar generaties de taal van de Marokkaanse immigrant. Wellicht doet echter de intonatie daar een generatie langer over dan de syntaxis en de woordenschat.