Land van arrogante postzegels

Elke keer als ik hier in Engeland een brief verstuur, denk ik, “Wat is dit toch voor een volk? Hebben ze last van hoogmoedswaanzin? Natuurlijk zijn ze eens `groot' geweest, maar die tijd is toch voorbij?'

Nog nooit eerder woonde ik in een land met naamloze postzegels. Als enige kenmerk staat de kop van hun koningin erop, in silhouet. Als mijn brief niet van dit eiland af hoeft heb ik er geen moeite mee. Dan denk ik, ach ja, iedereen kent die kop, maar voor post naar het buitenland vind ik het elke keer weer onbeleefd staan, arrogant.

Ik ben speciaal op het postkantoor gaan vragen, “Hebben jullie geen zegels voor me met de landsnaam erop?' Maar nee, die hebben ze hier echt niet.“Ik heb me dat nooit gerealiseerd', zei het meisje achter het loket bete.

Nog erger wordt het met de 1st en 2nd class zegels: daar staat zelfs niet op hoeveel ze waard zijn. First class wordt op dit eiland gegarandeerd de dag erop bezorgd; second class doet er een dagje langer over. Ook deze zegels mogen naar het buitenland gebruikt worden.

Ik kan me er ook geen voorstelling van maken hoe het eraan toe gaat op het internationale overleg van posttarieven. Daar bestaat een organisatie voor, de Universal Postal Union, opgericht in 1878 en sinds 1948 een onderdeel van de Verenigde Naties. Daar zitten dan vertegenwoordigers van alle landen over post te praten en is er dan nooit iemand die zegt: “He joh, Groot Brittannie, wordt het niet eens tijd dat jullie ook gewoon, net als iedereen, je naam op de postzegels gaat zetten?'

Of tenminste, dit dacht ik tot voor kort. “Ach ik vergeet natuurlijk weer dat het Gemenebest nog steeds bestaat, The Commonwealth of Nations', zei ik laatst tegen een Engelse vriendin, “In de 54 landen die daar bij aangesloten zijn woont meer dan een kwart van de wereldbevolking. 1,7 miljard mensen kennen de kop van jullie koningin heel goed; dat is niet niks.'

“Nee Karen', zei ze, “daar heeft het niets mee te maken! Het heeft te maken met het feit dat wij de eersten waren die zegels gingen gebruiken. Pas later, toen andere landen ons voorbeeld volgden, tja, toen kregen die het idee om hun naam erop te zetten.'

“Echt waar?' zei ik verbaasd, “je bent de eerste die dit zegt en ik heb er al zoveel mensen naar gevraagd!'

“Er was een ingewikkeld systeem, men betaalde bij ontvangst,' zei ze. Toen kwam iemand op het idee om van te voren te betalen met een plakzegel. Dat was veel eenvoudiger en daardoor goedkoper', legde ze uit. “En de eerste postzegel was een zwarte zegel van 1 penny', wist ze er nog aan toe te voegen.

“Wat leuk dat je dat weet!' zei ik. In de bibliotheek heb ik kunnen nagaan dat het een voorstel van Sir Rowland Hill was en de eerste postzegel werd in 1840 uitgegeven.

Nu stoort het me niet meer dat de zegels hier geen naam hebben. Integendeel, ik vind het juist leuk, omdat zo een stukje geschiedenis bewaard blijft.