... en Clinton

PRESIDENT CLINTON WAS deze week even de impeachment voorbij. Helikopter-in, helikopter uit pendelde hij vrijwel dagelijks tussen het Witte Huis en Wye Mills, Maryland heen en weer.

Het was een combinatie van Henry Kissingers shuttle diplomacy tussen de hoofdsteden van het Midden Oosten na de oktoberoorlog van 1973 en de inspanningen van president Carter in Camp David waar deze in 1978 premier Begin van Israel en president Sadat van Egypte tot een akkoord bewoog. Clinton heeft uiteindelijk alles op alles gezet om in een urenlang driehoeksgesprek met Netanyahu en Arafat partijen tot een verdere stap naar vrede te dwingen.

Acht dagen van intensieve bemoeienis met het Israelisch-Palestijnse vredesoverleg toonden aan dat Clinton nog steeds de wereldleider wil zijn die hij als Amerikaans president qualitate qua is, maar aan diens geloofwaardigheid hebben de Lewinsky-affaire en het impeachment-onderzoek in het Amerikaanse Congres flink wat afbreuk gedaan. Al eerder had Clinton succes geboekt toen het Congres, na lang te hebben tegengestribbeld, zowel de begroting als steun aan het Internationale Monetaire Fonds goedkeurde. De nieuwe inschikkelijkheid had vooral te maken met de kans op uitbreiding van de financiele crisis via Zuid- naar Noord-Amerika. Maar ook vreesde de Republikeinse meerderheid dat de president haar in het gevecht om het budget weer mat zou zetten, zoals hij dat met de sluiting van de overheidsdiensten eind 1995 had gedaan.

CLINTON PAART INVENTIVITEIT aan vasthoudendheid. Het verwijt, sinds zijn aantreden gemaakt, dat dikwijls weinig lijn in zijn politiek valt te ontdekken mag terecht zijn, als het erop aankomt toont deze president moed en virtuositeit. Waaghalzerij is hem niet vreemd - zoals zijn amoureuze perikelen bewijzen. Maar waar het om beleid gaat, overspeelt hij zijn hand niet. Het akkoord van Wye Mills onderstreept dat met deze president nog steeds rekening moet worden gehouden, nationaal en internationaal.