Beschaafde songs van beginnende multimiljonairs

Een van de opmerkelijkste nieuwe namen in de lijst met de honderd rijkste popmuzikanten van Groot-Brittannie die onlangs in het muziekblad Q werd gepubliceerd, was die van het duo Lighthouse Family. Bijna onopgemerkt nestelden zanger Tunde Baiyewu en toetsenman/songschrijver Paul Tucker zich als beginnende multimiljonairs tussen coryfeeen als Mick Fleetwood en Paul Weller, terwijl ze pas sinds 1995 samen spelen. Hun debuutalbum Ocean Drive werd een miljoenensucces, dat overtroffen dreigt te gaan worden door de recente cd Postcards From Heaven met de hit Higher.

Op het eerste gezicht passen Baiyewu en Tucker helemaal niet bij elkaar, want wat zoekt zo'n fijngevoelige Afrikaanse romanticus bij een bleekscheet met een Noord-Engelse tongval en het uiterlijk van een voetbalvandaal? Toch hebben ze hun toegankelijke liedjes merendeels samen geschreven, en kent hun muziek Afrikaanse- noch Britpop-invloeden. Lighthouse Family excelleert in het soort blanke soul dat het goed doet als achtergrondmuziek en dat meer met easy listening dan met de passie van Otis Redding te maken heeft. Wat hen niettemin onderscheidt van de gladde dinermuziek van surrogaat-soulgroepen als Simply Red is de bijzondere, krachtige en kwetsbare stem van Tunde Baiyewu.

De in Londen en Newcastle opgegroeide Nigeriaan zingt met een nasaal stemgeluid dat nauwelijks te onderscheiden is van dat van James Taylor. Baiyewu voegt daar de onderkoelde soul van de jonge Al Green aan toe, zodat zijn voordracht een rustige swing heeft die het beste van blanke pop en zwarte soul in zich verenigt. Zelfs in de sfeerloze omgeving van de Amsterdamse RAI-congreszaal deed het er niet toe dat de elektronische toetsenborden het podiumbeeld domineerden, zolang Tunde Baiyewu zong met zijn prachtig droge stem.

De beschaafde luisterpop weerhield het overwegend blanke publiek er niet van om uit de stoelen te komen, toen het bij het gospel-achtige Lifted bijna letterlijk omhoog getild werd door Baiyewu's meeslepende samenzang met een grappig knikkebollend trio achtergrondvocalisten. In het met een zweverige dwarsfluit opgeluisterde Rainclouds klonken echo's door van psychedelische jaren zeventig-soul maar nergens dwaalde Lighthouse Family af van de beknopte radiopopsongs die hen in korte tijd rijk en beroemd hebben gemaakt.

Toen Tucker ten slotte in het Ajax-shirt op het podium verscheen, suste hij in zijn platte Newcastle-Engels het boegeroep onder niet-Amsterdammers door te zeggen dat hij geen partij koos voor een club, maar dat hij zijn muziek graag nog eens in een voetbalstadion zou willen brengen. Dat moment is misschien dichterbij dan hij denkt, al was het alleen maar omdat Lighthouse Family kan bogen op de beste Britse hitparadesoulzanger sinds Hot Chocolate's Errol Brown.