Pil per email

Elk jaar reikt het illustere tijdschrift Annals of Improbable Research rond deze tijd zijn Ig-Nobels uit, de alternatieve broertjes van de echte Nobelprijzen.

Tijdens een ceremonie waarin volop de draak wordt gestoken met de serieuze wetenschapsbeoefening, krijgen een aantal wetenschappers in soms volkomen onverwachte categorieen hun prijs uitgereikt: dit jaar onder meer voor een studie naar het welbevinden van mossels die Prozac kregen toegediend, en naar het verband tussen schoenmaat en penislengte.

Tot nu toe was nog niemand erin geslaagd om de fel begeerde `Ig' een tweede maal in de wacht te slepen, maar afgelopen week viel de Franse biomedisch onderzoeker Jacques Benveniste deze eer te beurt. Hij werd tien jaar geleden van de ene dag op de andere wereldberoemd door een artikel in het gezaghebbende tijdschrift Nature. Daarin betoogde hij dat sterk verdunde oplossingen van biologisch actieve stoffen hun activiteit behouden, zelfs wanneer daarin geen enkel biologisch actief molecuul meer kan worden aangetoond. De verklaring daarvoor was dat het water een geheugen zou hebben.

Toen Benveniste en zijn collega's hun experimenten echter in aanwezigheid van een speciale onderzoekscommissie probeerden te herhalen, bleek er van enig geheugen-effect geen sprake meer te zijn. Dat was voldoende voor zijn eerste Ig-Nobel.

Zijn tweede Ig-Nobel krijgt hij voor een vervolg op dit onderzoek. Nu beweert Benveniste namelijk dat het mogelijk is de biologische activiteit van een oplossing digitaal op te slaan. En dat is handig, want dan kun je de informatie via een e-mailbericht naar de andere kant van de wereld sturen, om daar een inactieve oplossing te activeren. Dus wie ergens pijn heeft, haalt straks via het Internet gewoon even wat medicijnen binnen.

Als Benveniste zo doorgaat, zal zijn derde Ig-Nobel niet lang op zich latenwachten.