Cinque Giorni di Tempesta

De topografie van Italie leent zich goed voor road movies. Niet alleen zijn de letterlijke afstanden groot, maar ook kun je de verschillen tussen het arme, trotse zuiden en het vlijtige, kille noorden keer op keer dramatisch benutten.

Bevatte de VPRO-cyclus van recente Italiaanse films van `minor poets' eerder al de road movie Compagna di Viaggio, hij wordt nu afgesloten met Cinque Giorni di Tempesta (Vijf dagen storm), de vierde film van de internationaal weinig bekende Francesco Calogero.

Of het een echte road movie is, valt te betwijfelen, omdat er wel constant gereisd wordt, maar we voornamelijk de tussenstops en bestemmingen te zien krijgen, en relatief weinig van de transportmiddelen en de wegen. Toch spelen zich daar juist de aardigste scenes af. Onvergetelijk: een lift van een besnorde Casanova, die op de snelweg amoureuze boodschappen bij zijn vriendinnen inspreekt over de hands free-telefoon, in een geval ondersteund door Dean Martins Return to Me op de cassettespeler, met Italiaanse vertaling na elke strofe.

Het is jammer dat deze toevallige ontmoeting van de hoofdpersoon Giovanni (Roberto de Francesco) met snorremans achteraf gezien een stukje van een legpuzzel blijkt, zoals bijna elke scene in het te ingenieus geconstrueerde scenario.

Giovanni verlaat Salina, een van de Eolische Eilanden bij Sicilie, vlak voordat daar een storm opsteekt. Hij neemt een zak kappers mee, de agrarische specialiteit, en een buideltje bankbiljetten dat hij snel zal verliezen. Een naar Australie geemigreerde eilandgenoot nodigt Giovanni uit bij hem op de schapenfarm te komen werken, maar Giovanni kan niet, want hij moet in dienst. Vijf dagen te vroeg meldt hij zich bij de kazerne in Bolzano en mag er nog niet in. Dan begint een reis kriskras door Italie, die even lang duurt als de storm thuis. Na afloop kan Giovanni zijn leven een andere draai geven.

Echt goed werkt de strakke indeling in dagen en voorbestemde ontmoetingen niet; Cinque Giorni di Tempesta is een dunne, af en toe amusante film die landschappen en steden (Arezzo, Venetie, Rome, Cortina d'Ampezzo) nauwelijks durft te gebruiken, maar zich in plaats daarvan concentreert op een weinig interessant psychologisch dramaatje.