BOB DYLAN

Aan de dubbele live-cd Bob Dylan Live 1966. The Royal Albert Hall Concert is in eerste instantie niets opzienbarends te horen. De opnamen hebben een uitstekende geluidskwaliteit, dat wel, de repertoirekeuze is aardig maar bekend (Mr. Tambourine Man, Visions of Johanna, Like A Rolling Stone) en er wordt keurig geklapt tussen de nummers door.

Toch zijn deze opnamen, nu voor het eerst officieel uitgebracht na 22 jaar als bootleg te hebben gecirculeerd, de muzikale variant van wat in de wereldgeschiedenis een `bloedige revolutie' wordt genoemd. Want bij dit optreden in 1966, dat overigens plaatshad in de Free Trade Hall in Manchester en niet in de beroemde zaal in Londen confronteerde Bob Dylan zijn publiek met een nieuw fenomeen: de elektrisch versterkte luidruchtige Bob, die in de plaats was gekomen van de gevoelige intellectuele folkzanger. En in Amerika was al gebleken dat Dylan-nieuwe-stijl werd ontvangen als een vloek in de kerk.

Dylan liet de fans in Manchester nog even in de waan: de eerste set (dat is hier de eerste cd) speelde hij solo, met mondharmonica en akoestische gitaar, en pas na de pauze (hier op de tweede cd) komt The Band hem begeleiden. Dan zijn er ineens drums te horen, is er een luidruchtig naar hoogtepunten toewerkende gitaar, Dylan zelf zingt gedrevener want er is meer rumoer om tegen op te boksen.

Voor de goede verstaander zijn er tekenen van onlust te horen vanuit het publiek, en Dylans reactie daarop. Iemand scheldt hem uit voor `Judas' en er wordt militant geklapt. Als `getuigen uit het verleden' zijn dat aardige details. Maar zwaarder geldt het feit dat wat hier te horen is, en dan vooral op de tweede cd van een nog altijd onverwoestbare schoonheid is.