Sexy barbiepoppen zijn niet welkom bij Admirals

In Amsterdam werd gisteren de finale van de Cheerleader-verkiezing van de Amsterdam Admirals gehouden. Dertig meisjes wonnen een plaats in de cheerleadergroep van de American footballploeg.

Conchita Maatita (16) is een schuchtere mbo-scholiere met donker haar en donkerbruine teint. De roodharige Bianca Stoete (26) is een praatgrage kapster, en moeder bovendien. Terwijl Maatita verlegen het dansgeweld om zich heen aanschouwt, stapt Stoete spontaan op danseressen af. Het verschil tusen Stoete en Maatita is er een van dag en nacht.

Maar onderscheid van karakter telt vandaag in Amsterdam niet. Er staat iets belangrijkers op het spel: een plaats in de nieuw te vormen cheerleadergroep van de Amsterdam Admirals, de American footballploeg uit de hoofdstad. Maatita en Stoete hebben de try-outs overleefd. Nu werken ze zich samen met 58 meiden in het zweet om bij de beste dertig te komen. “In dat geval rol ik over de grond van vreugde', weet Maatita, de jongste deelneemster. “Ik schreeuw me dan de longen uit m'n lijf', zegt Stoete de oudste cheerleader-in-spe.

Zo ver is het nog lang niet. De kandidaten dienen zich, opgezweept door funky muziek, tientallen danspasjes eigen te maken. En dat slechts gekleed in een `topje en een rokje', zoals het programmablad vermeldt. Die tekst bleek koren op de molen van enkele jolige tieners. De groep jongens moest volgens een pr-medewerker eerder op de dag uit de zaal worden verwijderd wegens obsceen gedrag.

“Maar het kan nog gekker', vertelt instructrice Ashley Norman, professioneel cheerleader van de San Diego Chargers uit de Amerikaanse National Football League. “Ik wilde met deze groep meiden gisteren achter gesloten deuren trainen in een squashcentrum. Bleken die crazy boys spoorslags een abonnement van die squashclub gekocht te hebben zodat ze de meiden konden zien trainen! Niet normaal toch?'

Norman is te spreken over het niveau van de aspirant-cheerleaders.

“Er zitten een paar goede bij. Bedenk wel dat uiterlijk geen grote rol speelt. Discipline, uithoudingsvermogen en vooral uitstraling zijn belangrijk. Cheerleaders moeten een goede show opvoeren en het publiek plezieren. That's what it's all about in the States, you know.'

Stoete en Maatita hebben beiden zo hun eigen redenen om cheerleader te worden. Maatita heeft het vooral over een kans die ze wil benutten nu het nog kan “want over vijf jaar heb ik misschien kinderen'. Stoete wil vooral gezien worden. “Ik dans mijn hele leven al. Ik hou van show. Ik wil toeschouwers in het stadion bespelen.'

Beiden dichten zich, zo vlak voor het beslissende dansoptreden, kansen toe om de laatste dertig te bereiken. “Ik zie er jong uit en heb nog geen rimpels', vertelt Maatita op zachte toon. “Ik heb veel danservaring en kan swingen op het podium', klinkt het zelfbewust uit de mond van Stoete.

Jaap Hofman knikt instemmend als hij hoort hoe gedreven Stoete en Maatita praten over de opleiding tot cheerleader. Hofman is manager van de Amsterdam Admirals, dat uitkomt in de NFL Europe. Een competitie die wordt gesponsord door de echte NFL uit de Verenigde Staten. “Net zoals de Amerikanen vind ik dat er nauwelijks een grens is tussen sport en entertainment', zegt Hofman. “En cheerleaders vormen het visitekaartje van de club. Natuurlijk heb je mooie meiden nodig, maar die moeten wel een goede show opvoeren. Aan barbiepoppen in een sexy outfit heb ik niets.'

Hofman zal als voozitter van een jury van acht personen op het eind van de middag de winnaars bekendmaken. “De meiden die dan gekozen worden, zijn echte doorzetters, sportvrouwen pur sang.' De meisjes die de uiteindelijke cheerleadergroep gaan vormen, kunnen zich voorbereiden op een zwaar jaar.

De groep zal iedere week twee- a driemaal trainen en 130 maal per jaar promotieoptredens verzorgen.

Elk lid van de groep moet aan een minimumaantal promoties deelnemen. “De vergoeding die de meisjes krijgen is behoorlijk, maar lager dan het salaris van en doosnee weekendbaan', vertelt Hofman. De meiden moeten dan ook echt gemotiveerd zijn om een show weg te geven. Voor het geld hoeven de meisjes het dus niet te doen. Bovendien kost de hobby enorm veel tijd.

Waar is dan de lol? “Dansen is mijn leven', antwoordt Bianca Stoete kribbig. Zij is nerveus. “Ik moet zo afdansen.' Terwijl op de matig gevulde tribunes de vaders en moeders hun fototoestellen en videocamera's in de armslag hebben, moeten de meisjes per drietallen de ingestudeerde dansjes demonstreren. Stoete steelt de show, Maatita heeft last van zenuwen en danst twee keer de verkeerde kant op. “Ik geef mezelf een vijf', luidt haar analyse.

Het grote moment is daar. Terwijl twee meisjes al beginnen te huilen nog voordat het eindresultaat bekend is, leest Hofman de namen van de uitverkorenen voor, onder wie die van Stoete en Maatita. Beiden lijken verdoofd, niet beseffend dat het grote doel bereikt is. Voor de afvallers rest een oranje football als geschenk. Een huilend meisje zoekt trootst bij haar moeder. Die weet wel waarom dochterlief het niet gehaald heeft. “De jury heeft iets tegen Brabanders.'