CHRONISCHE LEKKAGE OP DE HERDGANG

PSV-doelman Ronald Waterreus zag gisteren in het duel met NEC (2-2) voor de zoveelste keer dit seizoen andere verdedigers voor zijn neus. De Eindhovense voetbalclub incasseerde al veertien goals in acht competitieduels. Wie repareert de chronische lekkage?

De belangrijkste trainer bij PSV is momenteel een leraar Nederlands. Leon Smeets voert een race tegen de klok om het legioen buitenlanders bij de Eindhovense voetbalclub de Nederlandse taal te leren. Zelfs coach Bobby Robson buigt zich regelmatig met Smeets over De IJsbreker, het studieboek van de basisleergang Nederlands voor anderstaligen. De Britse trainer hoopt in januari zijn eerste interview in het Nederlands te kunnen geven. De Russische spelers hebben nog een eigen begeleider, de anderen zitten veertien uur per week bij Smeets in de bestuurskamer op het trainingscomplex De Herdgang.

PSV geeft liever geen ruchtbaarheid aan de straffe communicatietraining van de buitenlandse spelers, om te voorkomen dat zij als kop van Jut fungeren in de huidige malaise. “Want als het slecht gaat, ligt het meteen aan de buitenlanders', weet Smeets. Bij hem mogen ze nog fouten maken. Mag een ziekenhuis ook `zeikenhuis' worden genoemd. De blunders die de nieuwelingen op het veld demonstreerden, hebben van PSV echter al een tobbende middenmoter gemaakt. De technische staf heeft ruimschoots ondervonden dat lessen Nederlands het gebrek aan kwaliteit in de selectie niet kunnen maskeren.

Gisteren kon coach Robson voor de uitwedstrijd tegen NEC geen beroep doen op de Braziliaanse libero Marcos, de Portugese voorstopper Xavier en de Belgische linksback Oijen. Marcos en Xavier zijn tevens geschorst voor de cruciale ontmoeting met Kaiserslautern in de Champions League. Maar worden zij werkelijk gemist bij PSV? Telden de blessures van Ooijer Valckx en Faber niet veel zwaarder? Doelman Waterreus begroette in De Goffert maar weer eens een nieuwe verdediging. Het centrale duo werd gevormd door de Rus Nikiforov en de reeds afgeschreven Litouwer Skerla die gelet op de beladen geschiedenis van zijn land vermoedelijk liever geen Russisch spreekt.

Noodgedwongen maakte een rechtsbenige verdediger na een jaar zijn rentree als linkervleugelverdediger, al spreekt hij wel Nederlands. “Dat zegt toch wel genoeg over de armoe bij PSV', vond NEC-verdediger Maas, die zijn opleiding nota bene in Eindhoven volgde. Maar wat maakte het Chris van der Weerden uit waar hij werd opgesteld? Uitgerekend in zijn geboorteplaats speelde de 25-jarige PSV'er zijn eerste wedstrijd sinds zijn aftocht in oktober 1997 in de Champions League bij Barcelona. In een week tijd werden alle zekerheden in het leven van Van der Weerden weggeslagen. “Ik werd na 35 minuten uit het veld gestuurd na mijn tweede gele kaart, liep vervolgens een spierblessure op en twee dagen later kreeg ik die ziekte.'

Die ziekte was de ziekte van Crohn, een darminfectie waarvoor Van der Weerden nog steeds wordt behandeld. “Misschien moet ik de rest van mijn leven medicijnen blijven slikken, want het kan zomaar weer de kop opsteken', vertelde hij. Alleen voor deze speler van PSV was elke minuut van het duel met NEC een feest zeker toen hij na de rode kaart voor zijn directe tegenstander Latuheru naar de rechterkant mocht verhuizen. “Ik heb genoten, want naar deze wedstrijd heb ik een jaar toegeleefd. Ik ben er weer, dat is het enige wat telt. Ik heb altijd geloofd in een terugkeer, hoewel het een loodzwaar gevecht is geweest.'

Trots was hij op de voorzet waaruit Van Nistelrooy scoorde, elk balcontact van Van der Weerden was een afrekening met het verleden. Zo groeide hij in zijn eerste optreden dit seizoen uit tot de beste verdediger bij PSV, terwijl hij niet eens honderd procent fit is. Hij wordt ongetwijfeld overmorgen ook opgesteld tegen Kaiserslautern, want iemand zal toch de chronische lekkage in de defensie van PSV moeten repareren.

“Ik maak me nog niet druk om het vertoonde spel', zei Van der Weerden. “Voorlopig vier ik mijn rentree als een overwinning op mezelf.'

Waterreus kan elke defensieve ondersteuning goed gebruiken. De 28-jarige Limburger heeft in acht competitieduels al veertien doelpunten moeten incasseren, terwijl hem nauwelijks iets te verwijten viel. Machteloos was Waterreus ook tegen NEC bij de goals van linkerspits Renfurm. Hij voorkwam nog een derde treffer voor de Nijmeegse ploeg door een kopbal van De Gier te pareren. Waterreus moet voortdurend ramen sluiten in een huis waar het akelig tocht. Maar uit zijn mond geen kwaad woord over zijn nieuwe collega's of over het (aankoop)beleid van PSV.

Hij ergert zich juist aan het leedvermaak waarmee over PSV wordt gesproken. “Op een toon van: `Ha, ha, ze willen presteren in de Champions League en ze kunnen niet eens van NEC winnen. Inderdaad. So what? PSV is nog steeds een superclub die structureel tot de top behoort, maar nu in een moeilijke fase verkeert. Het is aan de beleidsbepalers om te zorgen dat we niet verder weg zakken. Die zullen zich nu al op volgend seizoen moeten richten. Gelukkig is het is onder deze trainer bijna onmogelijk zonder bezieling te spelen. Aan Robson ligt het zeker niet.'

Soms zou Waterreus zijn onvrede wel eens willen uitschreeuwen. Maar hij verkiest de diplomatie. Hij wenst dus niet terug te slaan naar Menzo, die bij PSV de concurrentiestrijd met Waterreus verloor. “Voor Waterreus was ik stront', zei de voormalige Ajax-doelman in het blad Sportweek. “Die uitspraak zegt meer over hem dan over mij' reageert Waterreus. “Op die manier wens ik nooit in de schijnwerpers te staan. Ik blijf altijd en overal mezelf.

Petrovic en ik mochten elkaar niet. Ik was dus de enige die op zijn afscheidsfeest ontbrak. Wat had ik daar te zoeken? Ik vind het overigens wel triest dat zoiets via de media naar buiten is gekomen. Iemand heeft willen scoren door te zeggen: `Die paardenlul komt niet op zijn feestje.' Ja, nou en?'

En met gevoel voor ironie: “Misschien moet ik acteerlessen nemen. Ik ben geen mens van compromissen. Het valt me zwaar, al heb ik geleerd dat het bij het leven hoort. Vroeger was ik veel erger. Als ik ergens een mening over had weigerde ik die bij te stellen.' Toch wil Waterreus wel hoffelijk blijven. Zelfs als hij op zijn ziel wordt getrapt. Zoals voor het WK, toen reservekeeper Grim van Ajax door bondscoach Hiddink als stand-by werd aangewezen. “Door de verkiezing van Grim voelde ik me in mijn trots gekrenkt. Dat kon gewoon niet. Hiddink zal zijn redenen wel hebben gehad.'

Waterreus gooit dus ook niet met modder naar de nieuwe bondscoach Rijkaard, al was de verrassende keuze voor Moens als reservedoelman van het Nederlands elftal achter Van der Sar opnieuw een klap in zijn gezicht. Op bestraffende toon spreekt hij Vitesse-keeper Westerveld toe die zich ten onrechte gepasseerd voelde. “Ik betreur zijn reactie. Je moet je publiekelijk nooit zo laten gaan. Bovendien heeft hij geen recht van spreken.'

Bij voorkeur houdt Waterreus zijn frustraties over het gebrek aan erkenning verborgen, vooral ook omdat hij zijn concurrenten niet wil beschadigen. Zonder de naam van Moens te noemen: “Ik wil geen waardeoordeel uitspreken over de keeper die er ook niets aan kon doen dat hij is geselecteerd voor het Nederlands elftal. Hij was de koning te rijk dat zou ik in zijn plaats ook zijn geweest.

Maar ik heb al 150 wedstrijden in het eerste van PSV gespeeld. Dat is voor mij het bewijs dat er bij de selectie voor het Nederlands elftal meer meespeelt dan alleen ballen tegenhouden. Ik ben nog nooit door wie dan ook geselecteerd ik heb zelfs nog nooit in een cafe-elftal gespeeld.'

Als hij zich bezint op zijn toekomst berust Waterreus in de gedachte dat het Nederlands elftal waarschijnlijk nooit voor hem is weggelegd. “Natuurlijk vreet dat aan me. Met mijn naam valt blijkbaar niet te scoren. Al speel ik nog tien jaar bij PSV, dan heb ik toch wat gemist.' En mag het hoge woord er een keer uit? “Ik vraag altijd aan mezelf wat ik fout heb gedaan. Ik zou het echt niet weten. Buiten Van der Sar is er in Nederland geen betere keeper dan ik. En dat is al twee jaar zo.'