Beat route

Toen Jools Holland twintig jaar geleden bij de groep Squeeze speelde, joeg hij zijn new wave-publiek op stang door altijd keurig in het pak en met een dikke sigaar achter de piano te kruipen.

Inmiddels kennen we hem als de ietwat stijve presentator van het superieure live-popprogramma Later With Jools Holland 's vrijdags laat op de BBC. “Ladies and gentlemen', zo kondigt hij zelfs de meest onaangepaste rockers aan met een stiff upper lip “please welcome...'

Vergeleken met grapjas Bart Peeters, die met het truttige

Lalala Live en het stroeve TopPop Yeah het monopolie lijkt te hebben op lollige pop op de Nederlandse televisie, is Holland een wonder van kennis en respect ten aanzien van popmuziek als serieuze kunstvorm.

Jools Holland houdt van muziek, en bovendien houdt hij van sigaren. Het lag voor de hand dat het eerste deel van het reis- en muziekprogramma Beat Route hem naar Havana zou voeren, waar een bezoek aan de ambachtelijke sigarenfabriek Partagas net zo prominent op de agenda stond als de verplichte onderwerpen de Buena Vista Social Club, het `Cubaanse volkslied` Guantanamera en een bezoek aan latin-jazzpianist Chucho Valdez die Holland in quatre mains alle hoeken van de kamer laat zien. Uit Later.. wisten we dat Jools Holland er een handje van heeft om een moppie met zijn gasten mee te spelen, maar het wordt nooit zo genant als de verschrikkelijke Bart Peeters achter zijn drumstel.

Het is aandoenlijk hoe de bejaarde zanger Compay Segundo en de krasse pianist Ruben Gonzalez hun landgenoten op straat weten te winnen voor een dansje op de zonnige klanken van hun Buena Vista-club, terwijl een klein meisje de hit Chan Chan woord voor woord kan opdreunen. Leerzaam is ook de wetenschap dat alle Cubaanse muzikanten in dienst zijn van de staat en dat we dus getuige zijn van een betaalde repetitie van de nogal voorspelbaar klinkende groep Hanny. Voor kritiek is geen plaats in het gloedvolle betoog van Jools Holland, die ons in volgende afleveringen meeneemt naar Sevilla (flamenco) en Chicago (de blues). Ook daar zal hij ongetwijfeld onverwachte zijwegen inslaan, zoals hij in Havana achter het klavier schuift voor een volstrekt onzinnig optreden van soulzangeres Des'Ree met een slappe versie van The Beatles' Something. Wat dat met Cubaanse muziek te maken heeft mag Joost weten. Het is het enige zwakke moment in een boeiend reisverslag, dat om de relativerende en toch informatieve toon wel iets wegheeft van de Rough Guides die de BBC maakte over de pleisterplaatsen van het rugzaktoerisme.