Column

Promodorp

Allemaal het promodorp van justitie in Ermelo gezien? Vooral de catering van het Veghelse Maison Van den Boer was een groot succes. Heerlijke palingmousse, schitterende zalmtartaartjes en ook de gegratineerde oesters smaakten beter dan ooit. Zelf zat ik het meest in de champagnetent van Pieper Heidseck, daar daar ook de kaviaarstand was. Die was naast BMW-village. Veel dank aan alle sponsors en

wat jammer dat justitie het opbreekt en naar Nijmegen verplaatst. Soms word je als doorsnee Nederlander zo schaamrood stil.

Afgelopen week mocht ik in Enschede spelen en las in het plaatselijke sufferdje een verhaal over een Ratelbandachtige goeroe, die in de schouwburg van Almelo vijfhonderd Twentse managers had toegesproken. Ik las een dozijn plattitudes (het gaat niet om hebben, het gaat om zijn!) en begreep uit het vrolijke verslagje dat je op een gegeven moment de schouders van de man (m/v) in de rij voor je beet moest pakken en die moest masseren. Dat was in mijn geval vechten geworden. Ik ben best meegaand, maar zou toch niet willen dat er een rayonmanager van een kogellagerfabriek met zijn Borculose handjes mijn tere schouderbladen begon te kneden. Afblijven, oprotten en wegwezen. Het verbaasde mij niet dat ik las dat alle schapen het trouw gedaan hadden. Mensen doen die dingen. Geef 50.000 volwassenen bij een Europacupwedstrijd een vlaggetje met het logo van de sponsor, vraag of ze naar de camera willen zwaaien en ze doen het. Mensen doen alles. Op hetzelfde moment dat de goeroe de managers stond op te peppen was het asielzoekersgala in Ermelo in volle gang en dacht minister Zalm aan de manier waarop hij zijn aankoop van dat onaffe testbeeld van Mondriaan in de Tweede Kamer zou verdedigen. De Duitsers baalden op dat moment van het akkoord over de luchtaanvallen op Joegoslavie. Mochten ze na drieenvijftig jaar eindelijk weer een keer meegooien, ging het niet door. Ondertussen nam ik in Enschede het dopingschandaal rond FC Twente even door en kwam in mijn verbazing niet verder dan de zure woordspeling Epo Drost.

Mooie provinciedroefheid: een Twentse manager die aan zijn vrouw uitlegt dat hij vanavond wegmoet omdat hij gaat luisteren naar een luchtbakker, die op initiatief van de Almelose Rotary praatjes komt maken.

Anderhalf uur later moet hij een therapeutische schreeuw geven en frunnikt hij aan de schouders van zijn ongedeodorante voorbuurman. De opbrengst van de avond ging gelukkig naar geestelijk gehandicapten. Is dat debiele gedoe dus toch nog ergens goed voor geweest.

De bedoeling van dit soort avonden is dat de managers zich lekkerder gaan voelen op hun werkplek, efficienter met zichzelf omgaan en zodoende meer omzetten. Meer rendement. `Profiteer van de file. Neem werk mee of rust juist uit. Daarna ben je er weer klaar voor om heel veel auto's te verkopen'. Maar wordt het niet hoog tijd dat er een goeroe opstaat die vertelt dat er verder geen auto's meer verkocht moeten worden omdat het hele land verstopt zit, dat we niet meer naar Tenerife en Kreta kunnen omdat ze in Zwanenburg krankzinnig van de herrie worden en dat een vliegveld in zee ook gekkenwerk is. De zee is voor boten! Of gaan we het woord luchthaven letterlijk nemen?

Ik begrijp dat heel veel managers moedeloos zijn en de fut niet meer op kunnen brengen om hun overbodige productjes aan de man te brengen. Vandaar al die motivatiegoeroes. Maar omdat we allemaal willen rijden, staan we stil. Er moeten geen auto's worden verkocht, maar juist weg. Er moet geen motivatiegoeroe komen, maar een demotivatiegoeroe. We slibben aan alle kanten dicht. Te veel genot te veel onzin. We hebben meer dan genoeg. En als je het niet gelooft. Ga dan eens met alle Twentse bobo's onder leiding van de Almelose Rotary naar het promodorp in Ermelo en verblijf eens een weekend met je gezin in een lekkende tent. Gaan we daarna verder praten.