BARTOLI

Afgelopen juni gaf de Italiaanse mezzosopraan Cecilia Bartoli een subliem optreden in het Amsterdamse Concertgebouw. Met haar sonore, ietwat omfloerste stemgeluid dat zij tot in de finesses controleert zing-fluisterde Bartoli moeiteloos tot in alle hoeken van de zaal. Coloraturen werden bij Bartoli opeens weer Ornamenten en geen Horden waar overheen zoveel solisten zich al struikelend naar de slotnoot begeven.

In diezelfde maand gaf La Bartoli, op de avond voor haar 32ste verjaardag, een concert in het Teatro Olimpico in Vincenza, met Jean-Yves Thibaudet aan de vleugel en Sonatori de la Gioiosa Marca als begeleidingsorkest. Van dit concert verschenen onlangs een cd en een videoregistratie die opnieuw bevestigen dat Bartoli tot het soort zangeressen behoort dat je maar een enkele keer in een eeuw tegenkomt. Niet gehinderd door technische belemmeringen is zij in staat al haar muzikaliteit aan te wenden voor de tekstexpressie: het uitmuntend gedoseerde vibrato, haar subtiele tremoli, haar schatrijke spectrum aan stemkleuren.

Het Italiaanse concert geeft een caleidoscopisch beeld van haar repertoire. Dat reikt van de gedragen melodielijnen in stukken van Caccini en de ongekend virtuoze en doedelende coloraturen in `Agitata da due venti' van Vivaldi tot Mozarts `Voi che sapete' en Rossini's `Riedi al soglio' - om enkele hoogtepunten te noemen. De cd heeft twee minpunten: het wankele castagnettespel van La Bartoli in Berlioz' `Zaide' en het applaus dat tot vervelens toe tot orkaansterkte aanzwelt. Maar daar was het de platenmaatschappij natuurlijk om te doen.