Elf acteurs/met dansbenen; Kinderen voetballen op het toneel

In het Amsterdamse jeugdtheater De Krakeling ruikt het naar sportdag. In de zaal waar normaal toneelgespeeld wordt, hangt de geur van gras, gemengd met stank van zweterige voetbalbroeken en voetbalvoeten. Waar anders het toneel is, onderaan de tribune, is nu een stukje voetbalveld. Een echte flard grasmat, compleet met doel, cornervlaggen en reservespelersbankje. Hier wordt maandag voor het eerst De Aftrap opgevoerd. Het is een toneelstuk over een schoolelftal dat vlak voor een gewichtige wedstrijd gespannen zit te wachten op de coach.

Elf kinderen oefenen een dans die veel wegheeft van stretchen. Griffin pakt wat aarde uit het gras, kust het en slaat een kruis. Daarna doet hij heel knap alsof hij een bal van de ene voet naar de andere overspeelt. Maral verkent intussen de hoeken van het doel, want zij is de keeper. Staand op een rij moeten de elf spelers vervolgens naar het Wilhelmus luisteren. Eva steekt trots haar kin in de lucht als het volkslied klinkt.

De Aftrap is een speciale jubileumvoorstelling. De Krakeling bestaat twintig jaar. In alle kranten verschenen oproepen aan kinderen om mee te doen. Honderdtwintig kinderen tussen de negen en de veertien jaar reageerden. De regisseur van De Aftrap, Eric Vliegenberg, moest kiezen. De een nam hij omdat hij zo goed danste, de ander omdat hij zoveel fantasie had, de derde omdat hij zo lekker hard kon praten.

Zo iemand was bijvoorbeeld Dwayne. Hij moet veel zeggen tijdens de voorstelling terwijl bijvoorbeeld Diego alleen maar `zes zinnen en ja' hoeft te zeggen. Maar die is juist lekker rustig, zodat het publiek straks naar hem kijkend even op adem kan komen. Iedereen kreeg een rol die bij hem of haar paste. “Ik ben in het echt het buitenbeentje en speel ook het buitenbeentje' zegt Eva en krabt wat door haar korte roodgeverfde haar. Zij houdt als enige niet van voetbal.

De Aftrap is verzonnen door de kinderen en de regisseur samen. Fako: “Je kreeg aan het begin een formulier met woorden en dan moest je opschrijven wat je erbij dacht. Bijvoorbeeld: Guus Hiddink. Soms kwam wat je bedacht dan in het script terecht.'

Chiron vond het in het begin maar niets: “Veel oefeningen en spelletjes waren heel kinderachtig.' Nu is het wel leuk, al moeten de dansjes van dansleraar Clarence wel honderd keer opnieuw, mag je geen kauwgom kauwen tijdens het spelen en moesten de spelers elk weekend en de helft van de zomervakantie opofferen aan het toneelstuk.

Maral speelt dat ze in slow motion een penalty mist. Heel langzaam grijpt ze geschrokken naar haar gezicht. De anderen hijsen intussen heel langzaam Dwayne, die zogenaamd scoorde, op de schouders en hossen heel langzaam met hem rond. Chiron trekt heel langzaam zijn oranje shirt over zijn hoofd.

Voordat ze meededen aan De Aftrap kenden de spelers elkaar nog niet. Ze wonen in allemaal verschillende buurten van Amsterdam. Sommigen zitten nog op de basisschool, anderen zitten in een brugklas. De een heeft Surinaamse ouders, de ander bijvoorbeeld Iraanse. Maar een ding is voor het hele team van De Aftrap hetzelfde: ze dromen van een toekomst als acteur.