Een onvoorspelbare havik; David Trimble

David Trimble, de toekomstige premier van Noord-Ierland, werd in 1995 partijleider van de Ulster Unionist Party, de grootste protestantse partij in Noord-Ierland. Dat gebeurde vlak nadat hij arm-in-arm met dominee Ian Paisley een zeer omstreden Oranje-mars leidde in Portadown. Trimble leverde zo het bewijs dat hij uit het goede hout gesneden was. De universitair docent (rechten) werd op dat moment beschouwd als de meest onbuigzame politicus binnen de partij, en dus het meest geschikt als nieuwe partijleider.

Wie de geschiedenis van Trimble kende, had kunnen weten dat hij minder voorspelbaar was als toen werd gedacht. Ruim twintig jaar geleden, toen iedereen hem ook al voor een havik hield, was hij een van de voormannen van een groep unionisten die streefden naar een systeem van “voluntary coalition' met de katholieken. Het kostte hem de kop, Noord-Ierland was nog niet klaar voor het einde van het conflict, dat uiteindelijk aan meer dan 3500 mensen het leven kostte.

Ook deze keer was het David Trimble die besloot om onder leiding van de Amerikaanse senator George Mitchell met aartsrivaal Gerry Adams, de leider van Sinn Fein, te gaan onderhandelen over vrede in Noord-Ierland. Zijn hardnekkigheid heeft hij in die gesprekken geen moment verloren. Zo keurde hij in de vele maanden voortslepende onderhandelingen Adams nooit een blik waardig. Zelfs na de ondertekening van het vredesakkoord op 10 april van dit jaar weigerde hij hem nog de hand te schudden.

Pas afgelopen september spraken ze voor het eerst met elkaar, ruim een half uur, en naar het schijnt zonder elkaar een hand te hebben gegeven. Trimble noemde Adams na afloop weliswaar “beschaafd en constructief' en “niet iedereen met wie je moet samenwerken is een engel'.

De samenwerking met Adams is hem niet in dank afgenomen. Het vertrouwen in Trimble binnen de protestantse gemeenschap is sinds het akkoord fors afgenomen. Binnen de eigen fractie in de nieuwe Noord-Ierse Assemblee - een resultaat van het vredesakkoord - zitten dissidenten, die het niet erg zouden vinden om hun partijleider ten val te brengen. Toch is de gisteren 54 jaar geworden Trimble er tot nu toe in geslaagd zich te handhaven. Ondanks de toenemende erosie in de prostestantse steun voor het Goede-Vrijdagakkoord, ondanks de bomaanslag in Omagh in augustus die aan 29 mensen het leven kostte en - vooral - ondanks de weigerachtigheid van de IRA, de militante vleugel van Sinn Fein, om te ontwapenen.