Versailles in Vaals

Op de Vaalserberg slaat de verwarring toe. Is dit het Drielandenpunt? Wat we als zodanig herkennen van afbeeldingen op briefkaarten en een postzegel, is bij nadere beschouwing de markering van het hoogste punt van Nederland. Althans, van wat voorheen het hoogste punt was. Even verderop heeft Staatsbosbeheer na enige verbouwingswerkzaamheden aan de Vaalserberg een nog hoger hoogste punt geschapen. Het allerhoogste punt in de omgeving stijgt op een paar stappen afstand ver boven alles uit een uitzichttoren op Belgische bodem.

Ook de treffend vormgegeven ontmoeting van drie landen in roestvrij staal met twee leeuwen en een adelaar in buxusstruikjes, blijkt niet het Drielandenpunt te zijn. Uiteindelijk vinden we het minst geprononceerde maar wel echte Drielandenpunt. Dat vraagt om een viering met gepast ritueel. Met een voet in Duitsland en een voet op vaderlandse bodem eet ik een reep Belgische chocolade. Leek Vaals geen wereldbestemming op een regenachtige dag buiten het seizoen, we zijn nu meer dan tevreden. Wie had dat kunnen denken, twee hoogste punten, een allerhoogste punt en drie Drielandenpunten!

We dalen de Vaalserberg af en bereiken onze bestemming voor de nacht, hotel Kasteel Bloemendal. Voor het kasteel wappert een vlag met de bekende toekan. Is dit een Van der Valk hotel? Kennen we de hotels uit deze keten als neo-rustieke mega-landhuizen met enorme dakkappen, veel schoon metselwerk en decoratieve fonteinen in de hal, hier staan we voor een monumentaal gebouw van klassieke allure. Aan het eind van de achttiende eeuw is het gebouwd door Joseph Moretti en ooit was het een klooster van de zusters van het Heilig Hart, waar mijn tante Belly ter kostschool ging. De toekan deelt zijn plaats op het voorplein met een heiligenbeeld. Van het klooster is het een en ander gesloopt. Met respect voor het hoofdgebouw dat restte, zijn twee vleugels aangebouwd. Het heeft de stedenbouwkundige geinspireerd tot een contravorm in de tegenoverliggende flatgebouwen. Dit is Vaals niet, dit is klein Versailles.

Binnen is het ruim en sfeervol. De hal met zwart-witte marmeren vloer is stemmig aangelicht. Hier heerst op deze zaterdagavond nog de levendigheid van een Grand Hotel. Op onze verkenningstocht door gangen en langs zaaltjes komen we langs vazen met bloemen, vazen met lampen, kasten en zitjes, soms echt oud, vaak in pseudo-klassieke stijl.

Retro-innovatief zijn de Louis Quinze barstoelen. In het souterrain versmelten kleine exposities over het rijke Roomse kloosterleven - mijn tante Belly blijkt opgevoed in een geur van heiligheid - en Vaals in vroeger dagen met de verkooptentoonstelling van Zilverfabriek Voorschoten. Een zwaar verzilverde kapset kost f450 maar er is ook een bonbonschaaltje voor f32.

De kamer is groot, oogt luxueus en is van de elementaire gemakken goed voorzien. De kleurstelling is in wit, creme, groen en rozerood, met hier en daar wat gebloemd. Het afgeleefde dat de Van der Valk hotelkamers soms aankleeft, is hier afwezig. Zonder ontbijt kost een overnachting f145. Het Villeroy & Boch servies mag tweede keus zijn, de verhouding tussen prijs en kwaliteit in Kasteel Bloemendal is voorbeeldig. Dit is het Amstel Hotel voor de gewone man.

Wie voor het varkenshaasje met twaalf schaaltjes groente naar deze Van der Valk gaat, is op het verkeerde adres. Ook de restaurantkaart heeft hier meer pretenties dan bij de andere vestigingen van het concern. We kiezen vissoep met fruits de mer, eendenleverpate met Sauternesgelei in perkament gebakken roodbaars en gegrilde tarbot met champagnesaus. Het kaasbordje waarmee de maaltijd eindigt, verdient alle lof. Er is wat van gemaakt, met notenbrood en sla en mosterdijs. Ook het gevarieerde appeltoetje met appelchips en stroopsaus doorstaat de toets der kritiek al is de bavarois onwaarschijnlijk granny-groen. Met de andere gerechten is het minder goed gesteld. De eendenleverpate gaat vergezeld van smakeloze spekjes. En is dit tarbot? De vis moet langdurig zijn mishandeld - tweemaal ingevroren, sufgegrild? - om zo beroerd te kunnen smaken. De rest is beter, maar het houdt niet over. Wel zien alle gerechten er zeer verzorgd uit. Ze ogen als echte gastronomische creaties. Maar niets in Vaals is wat het lijkt.