Uitzicht over zee

Reid's Palace is sinds 1891 het favoriete hotel op Madeira voor de Britse upper class. Het heeft vier restaurants, waarvan het grootste `the House of Lords' wordt genoemd. Vele beroemdheden logeerden er, Rilke, de hertog van Kent, Soares, Churchill, Sandy Shaw, maar ook Bernard Shaw. Deze nam in 1924 tangolessen van de dansleraar van Reid's. Toen Shaw vertrok schonk hij zijn leraar een foto met handtekening. Hij schreef erbij: `To the only man who taught me anything'.

Het kledingvoorschrift voor de Main Dining Room is `black tie', in de lounge mag zonder jas en das verbleven worden. Het balkon hangt boven de subtropische tuin en biedt uitzicht over zee - de Atlantische Oceaan. Het zou mij niet verbazen als Hercule Poirot het balkon zou betreden om thee te drinken uit een elegant Wedgwood-kopje.

Aan het tafeltje naast mij zit een geblondeerde dame van een jaar of veertig. Ze draagt een strakke spijkerbroek en hardroze schoenen met hoge hakken. Ze bestelt een glas champagne en steekt een sigaret op. Dan haalt ze een dictafoontje uit haar tas en begint in het apparaat te spreken.

Aan de overzijde neemt een Nederlandse familie plaats: oma, vader, moeder en dochtertje van een jaar of vier. De thee wordt geserveerd: vier soorten suiker, vingervormige sandwiches met zalm en komkommer. Binnen kan de gast nog kiezen uit diverse soorten cake, scones en petitfours.

De dame naast mij bestelt nog een glas champagne. Ze giet de wijn naar binnen alsof het mineraalwater is en vraagt om de rekening.

“The first glass was 1900 escudos en the second 2300. Is this galloping inflation or what?' blaft ze de jonge kelner toe. Het ventje maakt zich schielijk uit de voeten om terug te keren met de manager. De zaak wordt discreet geregeld.

De atmosfeer op het balkon is daarna weer sereen: de gasten converseren op zachte toon en af en toe roert iemand hoorbaar in zijn kopje. De wind ruist door de palmbomen en binnen, waar aan de wanden de litho's van Picasso prijken, speelt Reid's Duo.

Het kleine meisje trippelt naast haar oma de lobby in. Een cruiseschip, dat langzaam is komen aanvaren, heeft aangelegd. `Norway' staat in grote letters op de schoorsteen.

Ik geniet van de Earl Grey en een scone met slagroom.

Zouden de gasten hier ook op grote schaal stelen? Die badjassen zien er fraai uit en het bestek lijkt mij van massief zilver.

Na een minuut of tien huppelt het kleine meisje het balkon op.

`En?', vraagt haar vader.

Ze kijkt hem guitig aan en zegt: `Ik heb alle wc-papier opgemaakt!'