MACROBIOTISCH

Piet Borst bespreekt in de Wetenschapsbijlage van 2 okt. de macrobiotische 'behandeling' van kanker (Macrobiotisch omgebracht), naar aanleiding van een eerder artikel van Roel van Duijn in Trouw. Het verhaal is pijnlijk herkenbaar. In augustus 1984 kreeg ik een brief van mijn zus. Ze verbleef sinds 2 maanden in een macrobiotisch behandelcentrum in Zuid-Frankrijk. Ze liet mij weten dat in april van dat jaar baarmoederhalskanker bij haar vastgesteld was. Er was geen reden tot paniek, ze was er vroeg bij (Pap 3b). Na consultatie van het Oost-West Centrum (nu Kushi Instituut) in Amsterdam, waar ze woonde, had ze besloten tot een macrobiotisch dieet. Ze had afgezien van een operatie. Verder schreef ze dat het voor haar een ingrijpende ervaring was al zo lang (ruim 4 maanden) ziek te zijn en erge pijn te hebben. Maar, zei ze, Kushi zegt dat ziekte een kans is. Haar brief klonk uitgeput.

Een paar weken later kwam ze terug naar Amsterdam, om een aantal praktische zaken te regelen voor een langer verblijf in Frankrijk. Ze was sterk vermagerd, had bloedingen, een voet was opgezet en ze klaagde over extreme vermoeidheid en pijn. Het Oost-West Centrum meldde telefonisch dat ze het dieet niet goed genoeg volgde. Haar voeding bestond op dat moment voor 90% uit granen. Ze gaf mij haar boeken over macrobiotiek te lezen. Hierin wordt afgeraden een operatie of bestraling te ondergaan (omdat het de natuurlijke geneeskracht van het lichaam vernietigt) en wordt aanbevolen om het contact met 'andersdenkenden' te verbreken (omdat dat de wilskracht ondermijnt). Ze had gekozen voor de macrobiotiek, omdat het de enige alternatieve behandeling is die genezing belooft. Het kostte zes weken om haar ertoe te brengen een arts te raadplegen. Toen bleek dat de tumor niet meer operabel was. Ze woog nog geen 50 kg, bij een lengte van 1.82 m. Natuurlijk was het haar eigen keuze om deze weg te gaan, hoe moeilijk dat ook te aanvaarden is voor mij en anderen die niet in deze keuze gekend waren. Dit doet echter niets af aan de verantwoordelijkheid van de mensen die haar misleidden over hun medische deskundigheid. Die, zonder iets te doen, aanzagen hoe zij pijn had en snel aftakelde en die haar ten slotte in de steek lieten toen haar ziekte zich niet volgens hun theorie ontwikkelde. Mijn zus heeft, na bestraling in het Antoni van Leeuwenhoeck ziekenhuis, nog een jaar geleefd. Op 31-jarige leeftijd is zij overleden. Haar dood was waarschijnlijk te voorkomen geweest. Er is destijds geen aanklacht ingediend, omdat de juridische schuldvraag moeilijk ligt. Wellicht is dat nu anders, nu duidelijk wordt hoeveel slachtoffers er zijn van deze 'behandelaars'.