A capella griezelen bij No place for Jennifer

Voorstelling: Peccàto Mortale, door No Place for Jennifer. Regie: Jon van Eerd. Gezien: 9/10 in De Meerse, Hoofddorp. Tournee t/m 3/1. Inl. (020) 4200440.

Achter de onbegrijpelijke naam No Place for Jennifer gaan vijf vrouwen schuil die hun samenzang een theatrale vorm geven en van een grapje niet vies zijn. Zo bezien doen ze enerzijds denken aan de zangeressen van Mrs. Einstein, en anderzijds aan de mannengroep Montezuma's Revenge die zich - net als zij - specialiseert in het lastige a capella-genre.

Met twee voorgaande programma's verwierf No Place for Jennifer zich intussen enige faam op bescheiden schaal. Het derde, dat gisteravond in première ging, was voor mij echter het eerste. Ik weet daarom niet of Peccàto Mortale zich met hun voorgaande voorstellingen laat vergelijken. Ik weet alleen dat dit programma gebaseerd is op diverse misverstanden.

Ellen Bakker, Inge Bakker, Caroline van Bavel, Lizzie Kean en Mariëtte Kroes kunnen mooi meerstemmig zingen, dat staat vast. Ze doen dat in klassiekers als Up A Lazy River en Miss Otis Regrets en bijvoorbeeld ook in het veel recentere Constant Craving van k.d. lang. Maar in hun veelgelaagde arrangementen wordt de melodielijn vaak zo uit elkaar getrokken, dat die nummers er betekenis- en spanningsloos van worden. Zo rest van Brels ontroerende Voir un ami pleurer niets meer dan een statig saaie beurtzang.

Een genre dat No Place for Jennifer in elk geval niet beheerst, is dat van de cabareteske humor. Allerlei pogingen tot parodietjes op tv-programma's stranden in quasi-grappige recitatieven (“middelmatige mezzo!”) of andere bleke leutigheid. Bovendien gaan de zangeressen de hele avond gehuld in de meest onflatteuze fantasiekostuums die ik in jaren heb gezien: gedrochten uit een schilderij van Jeroen Bosch, zotskappen, badmutsen, een felgele vlechtenpruik, een hoogzwangere bruidsjurk met vuilgroene laarzen daaronder, een volgepropte showjurk met bronzen borstplaten, zuurstokkleurige jarretels en meer van dat werk. Ik griezel nog als ik eraan terugdenk.