Van mijn centen!

“Gelukkig heb ik er al lang geen last meer van. Vroeger wel. Als ik dan zo'n piepklein eindje met het openbaar vervoer moest, vond ik het zonde van die ene extra strip, zeg maar die nulzone die je niet bereizen kunt, maar toch afstempelen moet. U hebt daar natuurlijk nooit last van gehad. Ik gelukkig ook niet meer, want je kunt zo'n klein eindje net zo goed lopen. Maar er waren momenten - je was moe, het regende, de tram kwam er juist aan - dat je tóch instapte en uit weerzin tegen die nulzone je strippenkaart maar helemaal niet tevoorschijn haalde. Bovendien waren je gedachten je reeds ver vooruit. Die verwijlden al op de plaats van bestemming, zodat het overbruggen van de afstand niet meer was dan een te verwaarlozen oponthoud, de moeite van het betalen niet waard. Vroeger dan.

Laatst deed zich weer zo'n situatie voor. Eén halte met de metro om een trein te halen, een zware weekeindtas en een flinke dosis woede dat je niet met de fiets kunt, omdat die gestolen was. Je kijkt door de ramen van de binnenrijdende metro om te zien of er controleurs in zitten. Je gaat zitten en verbeidt met kloppend hard het ding-dongsignaal waarop de deuren zich zullen sluiten en duidelijk wordt of je je kunt ontspannen.

Maar het ding-dong laat op zich wachten, de deuren blijven open. Aan de andere zijde van het perron stopt een metro uit tegengestelde richting. Daaruit springen zeven controleurs die in twee stappen in jouw wagen zijn. 'Ding-dong.'

Je hart slaat een paar tikken over. Alle controleurs hebben meteen beet, trekken hun boekjes en beginnen te schrijven. Ook de meneer tegenover je is de klos. Eerst probeer je jezelf onzichtbaar te maken. Maar dan zie je dat de controleurs niet systematisch te werk gaan. Ze lopen door elkaar heen en weten niet wie wie gehad heeft. Dat brengt je op een idee. Niks onzichtbaar maken - juist breeduit gaan zitten en een foei-gezicht trekken. Schandelijk dat iemand van jóuw belastingcenten gratis meerijdt! Goed dat er controle is. Je kijkt de schrijvende controleur recht in de ogen en schudt meewarig het hoofd over zulk laakbaar gedrag. De controleur trekt een gezicht van 't-is-niet-anders en slaat je over.''