LAURYN HILL

Lauryn Hill. The Miseducation of Lauryn Hill (Columbia 489843)

De Amerikaanse rapgroep The Fugees is populair geworden met het handig opnieuw arrangeren van oude successen, zoals Roberta Flacks Killing Me Softly. Terwijl mede-Fugee Pras Michel daar nog lustig mee doorgaat heeft zangeres Lauryn Hill inmiddels een ambitieuzer project opgezet: een zelfgeschreven, zelfgeproduceerde solo-cd. The Miseducation of Lauryn Hill is Hills knutselplaat geworden, alsof de studio een speeltuin was waar ze volledig haar gang kon gaan. Die studio stond in Kingston (Jamaica), en iedereen kwam langs: gitarist Carlos Santana, zangeres Mary J. Blige, zanger D'Angelo. Er waren harpisten, tromboneblazers en allerlei technische jongens om de (drum)computers te programmeren. En ondertussen zat Hill haar eindeloze teksten te rijmen; over het leven in het getto, over Zion en New Jerusalem.

Het is net alsof het haar allemaal aan komt waaien. Om te beginnen is daar die soepele stem die rebbelt en kletst, met af en toe een hint van zwaarmoedigheid, maar meestal met een dapper soort 'hier ben ik'-toon. En de melodieën zijn organisch en laid back. Dat betekent soms dat er te gezapig wordt voortgeborduurd. Maar in de meeste nummers leiden die 'toevallige' fluctuaties tot een prachtig vanzelfsprekende kadans van melodie, ritme en instrumentatie, waarin al haar 'geknutsel' met stemverdubbeling, pannendeksels, spinnige klavecimbel en ver weg echoënde piano's op een effectieve manier tot zijn recht komt.