Yeah, play the bass hard!; MC's & DJ's

Masters of ceremony, MC's, horen bij drum 'n' bass. Samen met DJ's zorgen ze ervoor dat de party tof is en de platen 'wicked' zijn. Ook op Crossing Border.

DJ Die en MC Dynamite: vrijdag om 23.15 in de Statenhal.

HET IS BLOEDHEET in de overvolle grote zaal van de Amsterdamse Melkweg. Het publiek deint licht mee op de korte bastonen die alle aanwezigen herkennen als het intro van Brown Paper Bag, het bekendste nummer van de Engelse drum 'n' bass-groep Reprazent die vanavond optreedt. Over het podium, voor de muzikanten, loopt een man die een klein microfoontje aan zijn hoofd heeft bevestigd. “Reaching out to all the people inside the house”, zegt hij. “All Amsterdam people, from the front to the back, left to the right... Reprazent's gonna look after you tonight!”

Het is de taak van MC Dynamite om het publiek op te zwepen. “We gaan het tempo opvoeren, de fast lane in”, zegt hij als het intro bijna is afgelopen. “Ik weet dat jullie er klaar voor zijn.” Het nummer barst los in een opwindend snel ritme met een soepel swingende bas. “Yeah man, play the bass hard!”, roept Dynamite naar de muzikant, waarna hij gaat rappen, een snelle woordenstroom die het ritme van de muziek volgt.

MC's - masters of ceremony - horen bij drum 'n' bass, een stroming binnen de Britse elektronische dance-muziek die is voortgekomen uit house. Het ontstond toen house-discjockeys begin jaren negentig het monotone vierkwartsmaat-ritme gevarieerder begonnen te maken, door er stukjes uit funk- en hiphop-platen aan toe te voegen. Geleidelijk groeide het uit tot een nieuwe stijl, die eerst jungle en daarna drum 'n' bass werd genoemd.

De leden van Reprazent - Roni Size, Krust, Suv en Die - treden regelmatig op als DJ, met Dynamite erbij als MC. Op Crossing Border treden DJ Die en Dynamite op (in plaats van de eerder aangekondigde Krust).

Jungle is sterk beïnvloed door hiphop en reggae, muzieksoorten waarin het gebruikelijk is dat een rapper of toaster over de muziek heen praten om het publiek op te zwepen. Op jungle-feesten gingen al snel MC's samenwerken met DJ's om de party's nog opwindender te maken.

Dynamite rolde er per ongeluk in, vertelt hij. “Eigenlijk wilde ik een DJ worden, dat was mijn bestemming.” Waarom hij dat niet is geworden? Hij lacht. “De draaitafels waren te duur, man. Ik was blut. Een vriend van mij had draaitafels, en ik zeurde altijd aan zijn hoofd of ik ook platen mocht mixen. Maar hij was er beter in. Dus pakte ik een microfoon.”

Wat hij zegt, roept en rapt tijdens een optreden is deels geïmproviseerd, deels van tevoren geschreven. “Er zou voor mij niet veel aan zijn als ik aan het begin van elke show al wist wat ik ging zeggen. Ik probeer het spontaan te houden. Ik weet ook niet welke platen de DJ gaat draaien, in welke volgorde, dat is voor mij ook een verrassing. Het gaat erom de muziek en de woorden vloeiend te maken, een flow gaande te houden.”

MC's kijken naar de dansvloer, voelen de sfeer aan en verwoorden wat het publiek denkt: dat het een toffe party is en de platen 'wicked' zijn. Ze sporen het publiek aan tot dansen en springen, tot schreeuwen en juichen om te laten merken dat ze genieten. Als een bepaald nummer het bijzonder goed doet, vraagt de MC of de mensen een 'rewind' willen: dat de discjockey de naald terug doet naar het begin van de plaat en het nummer opnieuw te horen is. Populaire nieuwe platen krijgen op feesten in Engeland soms acht of negen 'rewinds'.

“Amsterdam stomp don't stop, you wanna stomp, Amsterdam stomp don't stop, you wanna stomp”, rapt Dynamite over de huppelende beats van Reprazent in de Melkweg. De klank van zijn stem en het ritme van z'n raps is belangrijker dan de precieze betekenis van de woorden. Een verschil met hiphop-rappers is dat drum n' bass-MC's geen boodschap willen overbrengen. “Soms stop ik wel eens iets tussen de regels door”, zegt MC Dynamite, “als er iets is dat ik wil doorgeven. Maar ik ben er niet om diepzinnige dingen te verkondigen - het is een feest, het is ontspannen. Ik probeer een positieve sfeer te creëren en vast te houden, een good good vibe. Er is al genoeg bullshit gaande.”

De tintelende drum 'n' bass van Reprazent trekt volle zalen; ook afzonderlijk treden Die, Krust, Suv en Roni Size als discjockeys met MC Dynamite op voor duizenden mensen. Sommige jungle-fans van het eerste uur klagen dat de muziek te commercieel is geworden en door de bemoeienis van grote platenmaatschappijen nu minder spannend is dan ze eerst was. Onzin, vindt Dynamite. “Je moet eens horen wat voor geweldige platen er gemaakt worden. Drum 'n' bass is nog steeds heel opwindend. Het is muziek die al een lange weg heeft afgelegd, en onderweg wat klappen en deuken heeft opgelopen. Maar het overleeft. Het heeft sterke benen.”