Soms wordt iets te snel racisme genoemd

Het racisme in Vlijmen waarvan deze krant op 3 oktober melding maakte, is niet zozeer een geval van racisme, maar van ernstig gestoorde sociale relaties. De opstelling van de burgemeesters in de regio, mag dan publiekelijk politiek correct zijn, zij verhindert wel een adequate beoordeling en oplossing van het probleem.

Deze houding sluit de ogen voor het gegeven dat racisme en discriminatie een transcultureel verschijnsel zijn. Zoals recentelijk nog eens bleek tijdens de grote politieke manifestatie van de Turkse fundamentalistiche Welvaarts Partij in de Arena, waar zonder schroom virulente antisemitische stellingen werden geponeerd. Een slip of the tongue? Sociologen beweren van niet, volgens hen fungeert het religieuze antisemitisme binnen islamitische culturen als een negatief bindmiddel. Hetgeen onvermijdelijk de vraag doet rijzen of de problemen rondom islamitische jongeren, niet voor een deel verergerd worden doordat zij antisemitisme als een vanzelfsprekend deel van hun opvoeding meekrijgen.

Mijns inziens een van de legitieme vragen waarop aangstvallig het antwoord wordt ontweken, met als gevolg dat de gebruikelijke sociaal-economische en -culturele oplossingen slechts ten dele werken. Een andere vraag die we onszelf moeten stellen is deze: zijn we bereid te aanvaarden dat waar tussen Nederlanders onderling ernstig gestoorde relaties kunnen bestaan, deze ook tussen autochtonen en allochtonen kunnen bestaan, zonder dat sprake is van racisme of discriminatie? Een adequate oplossing van dergelijke problemen kan alleen geschieden als men objectief alle betrokkenen en oorzaken naast elkaar legt, zonder vooraf mensen publiekelijk te stigmatiseren of vrij te pleiten.